Afdrukken

De coronapandemie is zeker nog niet ten einde. Dagelijks zijn er nieuwe berichten en de wereld is onrustig. Wisselende en voortschrijdende inzichten halen ons steeds in. Op het moment dat ik dit schrijf hebben we juist de aangescherpte regels gehoord die de tweede golf hopelijk kunnen breken… Er klinken tegenstijdige geluiden en veel mensen vinden het moeilijk om het vol te houden. We schrijven geschiedenis. Zoveel is wel zeker. De coronatijd stelt ons voor uitdagingen, maar biedt ook kansen onderlinge goedheid te ontmoeten.
Een perspectief tot eer van God… en tot heelheid van de mensen.
Heel wat mensen voelen zich door de situatie gespannen in hun dagelijks leven.
Op dergelijke momenten kan hoop sterker worden ervaren, zowel in het persoonlijk leven als in de samenleving. Hoop is een opening, waardoor de toekomst een lichtstraal op het heden werpt. Dat gebeurt wanneer wezenlijke levensvragen gesteld worden, de zogenaamde existentiële vragen.
Dit schrijvende komt de gedachte aan het evangelieverhaal over de storm op het meer.
Ook toen werden de leerlingen heen en weer geslingerd door de golven.
Enerzijds dankbaar voor wat meevalt en goed gaat en we aan het onheil zijn ontkomen.
Anderzijds de roep ‘help toch, we vergaan’. En in feite geneigd zijn om God verwijten te willen maken omdat Hij slaapt op het kritieke moment. In onze angst zouden we Hem ter verantwoording willen roepen voor wat er in de wereld, in ons land, in de economie en in ons persoonlijk leven gaande is. We leven als in een bootje op zee overgeleverd aan de golven: soms gedragen, soms het gevoel dat je zult vergaan.

Werk valt weg en daarmee het dagelijks brood. Jonge mensen moeten in hun eentje studeren, mensen werken thuis, dat scheelt reistijd, maar levert ook stressmomenten op vooral in jonge gezinnen. Ouderen raken in een isolement. We missen de interactie, de gezelligheid en het samen optrekken. Met Allerzielen zullen velen hun dierbaren herdenken die dit jaar zijn gestorven in eenzaamheid, mensen die geen afscheid konden nemen, of elkaar langere tijd niet konden ontmoeten. En wat te denken van de vluchtelingen op bijvoorbeeld Lesbos.
Op de vraag hoe je door al die stormen heen kunt komen, geeft het Evangelie eigenlijk best een verrassend antwoord. In het verhaal wordt duidelijk dat we ons niet in paniek tot God moeten richten en niet verwijtend naar elkaar en naar God moeten roepen.
We worden gewezen op de houding van Jezus: die houding zouden wij ook kunnen aannemen. Jezus richt Zich midden in die storm op rust en stabiliteit. Door alle heftigheid, angst en lawaai in de storm lukt het veel mensen niet om de rust te bewaren. Veel mensen lopen klem in hun leven wanneer het stormt. En als de storm lijkt te gaan liggen, kan er zomaar weer een nieuwe storm de kop op steken. Je binnenste kan gaan voelen als een opgezweepte oceaan. Dan komen we in de hoek van de maalstromen terecht, die je de diepte in proberen te zuigen. Wanneer je de houding van Jezus overneemt of aanneemt, dan kan dat minder snel gebeuren. In die rust op het achterste deel van de boot horen we dan ineens Guus Meeuwis zingen: ‘Geef mij nu je angst, ik geef je er hoop voor terug. Geef mij nu de nacht, ik geef je de morgen terug. Zolang ik je niet verlies, vind ik heus wel een weg met jou’.
Het is een hele opgave om midden in een stormende situatie zover te komen. Maar wel een voorwaarde om minstens een deel van onze levensstormen te laten gaan liggen. Want pas dan kan er ruimte komen voor nieuwe inzichten en vertrouwen. Pas dan kunnen nieuwe energieën en krachten gaan stormen. Beseffen op de rand van de afgrond, dat er een andere Grond is die ons draagt. Wij mogen ons in die Grond verankeren. En daarvoor hebben we medemensen nodig in een crisistijd, al is het op afstand.
Een kalme reis is ons niet beloofd, wel een behouden thuiskomen.
Wie zich af en toe opgejaagd en achterna gezeten voelt door al het coronagedoe, zou ook zomaar een voorbeeld kunnen nemen aan Paus Johannes XXIII die na zijn pausverkiezing in 1958 nogal zenuwachtig werd en een innerlijke stem zei hem: “Angelo, (dat was zijn roepnaam), de Kerk is niet van jou, het is mijn Kerk; ga jij maar rustig slapen”.
Doordat in coronatijd alles anders gaat en zaken gereset lijken te worden, geeft dit ook een kans om iets meer in je zelf te keren, te reflecteren, te overpeinzen en te bidden.
De grote onvolkomenheid en leegte van onze tijd is wel dat alles oppervlakkig en snel met veel afwisseling moet gaan, maar veelal niet tot diepgang leidt.
De Mariakapellen zijn open, veel kerken ook. Daar zijn we welkom bij Onze Lieve Heer thuis. Je hoeft niet eens zo veel te zeggen, het mag in de stilte van je hart, heel eenvoudig.

BIDDEN
Hoe maak je nou contact met God, wat is toch het Geheim ?
Nou geloven dat Hij hier is, hier waar wij nu zijn.
Hij is dichter bij je dan je denkt, je hoeft niet ver te gaan.
Hij is dichter bij je dan je denkt,
Hij is maar een gebed bij jouw vandaan.

Dus praat maar, vertel maar, laat je stem maar horen.
En als je dat oprecht doet dan word er iets geboren.
Je opent dan je hart voor Hem, en wat je daar ook zegt.
Je zult ontdekken dat Hij die je zo lief heeft, is er echt.

Bidden is praten met God
vertel Hem maar waar je mee zit …
Ik zal er altijd voor je zijn… als jij maar met Mij wilt praten

Wij wensen u vrede, rust, innerlijke vreugde, gezondheid en Gods rijke zegen toe in deze onrustige tijden, namens het pastoraal team,
Carla Roetgerink, pastoraal werkster.


images/paulusparochie/2020-11-Hoop.jpg