Verandering of compromis?
Na een frisse start in een nieuw jaar met een extra dag, staan we in het kerkelijk jaar in de maand die begint met Maria Lichtmis en die eindigt met Aswoensdag. Tevens het Jaar van de Eucharistie, waarover u regelmatig zult lezen en horen.
Veertig dagen na Kerstmis op 2 februari vieren we het feest waarbij Jezus, zoals gebruikelijk voor elk eerstgeboren Joods jongetje, wordt opgedragen aan God. Ook wel het feest van ontmoeting of opdracht van de Heer genoemd. Op 26 februari vieren we na carnaval, Aswoensdag. Dit is het begin van de 40 dagen durende Vastentijd, die loopt tot en met Paaszaterdag, ook Stille Zaterdag genoemd. Van Aswoensdag tot Pasen zijn er veertig vastendagen, waarbij de zondagen niet worden meegerekend. De betekenis van het askruisje is dat je uit as gekomen bent en tot as keer je terug.
In feite een diepe gedachte over het leven! De beperktheid van ons menselijk bestaan, geeft ons zin en betekenis. Wat zou het zijn als je altijd alles later nog wel kunt doen… het is toch eindeloos! Dan hoef je vandaag niets! Kan het morgen of volgend jaar of over tien jaar ook nog wel. De eindigheid geeft ons leven betekenis en maakt het zinvol. Tegelijkertijd moeten we de balans zoeken en ons niet onder druk van de tijd laten zetten. Het leven zit wonderlijk mooi in elkaar. We zijn geschapen als vrije mensen en dat geeft ook betekenis. We hebben keuzes. En met die keuzemogelijkheden, nemen we ook een verantwoording op ons. Vrijheid is nooit een ongebreidelde vrijheid.
Maria Lichtmis is het feest van de ontmoeting. God is onder ons geboren en Hij openbaart zich aan ons en we kunnen Hem ontmoeten. Dat kan alleen in geloof plaatsvinden. Waar geloof is kan God wonderen verrichten. De ontmoeting met de Heer – in iedere communie actueel- maakt dat wij meer en meer op Jezus willen lijken. We zijn geen perfecte mensen en dat hoeft ook niet. Gods goedheid en de genade geven ons telkens nieuwe kansen en mogelijkheden tot herstel. Het sacrament van vergeving is evenals het leven zelf, wonderlijk rijk en mooi. Dat (her)ontdekken gelukkig steeds meer mensen in onze tijd. Wanneer we ons christen of gelovigen noemen, dan is dat niet vrijblijvend.


Het ontvangen van de hostie is geen superprijs voor een gelovige, maar veel meer een opdracht om getuige te zijn van Gods vrede en liefde in je eigen leven. Met het Askruisje staat dat als het ware op je voorhoofd geschreven. De Kerk heeft een rijke traditie en iedere keer opnieuw beleven we deze jaarcyclus. Dit doet me denken aan een uitspraak van paus Franciscus: ‘traditie is niet het vereren van de as, maar het doorgeven van het vuur’.
Misschien hebt u ook al de film op Netflix bekeken over de twee pausen? The two popes. Een portret van de tegenpolen paus Benedictus XVI en paus Franciscus, bestaande uit feiten en fictie. De film maakt nog eens duidelijk dat we als kerk leven in een bijzonder tijdsgewricht. Het is waar: we kennen twee pausen en wel twee verschillende! Het leek zowel in april 2005 als ook in maart 2013 een keuze tussen traditie of hervorming. Aanvankelijk won de eerste, daarna leek er ruimte voor de tweede. Maar in beiden klinkt de zinsnede: ‘een Kerk die trouwt met haar tijd, zal spoedig weduwe zijn’.
Onze kerken zijn prachtig, maar ze zijn leeg. In de film horen we paus Benedictus bekennen dat hij geen ‘salesmanager’ kan zijn. Dat hij onvoldoende weet van het leven in een wereld, die de Kerk zou moeten helpen. Hij heeft in zijn jonge jaren het leven niet geproefd: gaf voorrang aan studie en boeken. Hij is een geleerde. Kardinaal Bergoglio blikt terug en zegt in datzelfde gesprek, dat genade en vergeving werken als dynamiet: het breekt muren af. Beiden zijn getekend door hun verleden en hebben hun eigen achtergrond, talenten en levensverhaal zoals ieder mens. Beiden hebben hun roeping, zoals ieder mens!
De wereld en de natuur is in verandering. Verandert God ook? Is meegaan in de verandering een compromis? In de zomerresidentie Castel Gandolfo, brengt de ontmoeting tussen deze twee kerkleiders een verandering teweeg. Ze verliezen hun wederzijds argwaan.
Silentium incarnatum (gemaakt in stilte)! Dat is een uitspraak waarop paus Benedictus in de film steeds terugkomt. Hoe waarderen wij de stilte van ons eigen wachten en volharden.
Hoe verhouden we ons tot het Mysterie van leven? Ervaren wij verbondenheid met God, die naar diepgaand geluk leidt?
Gunnen wij onszelf af en toe de rust om na te denken en stil te staan bij wie we zijn en wat we willen? We leven soms in een bubbel: mooi maar onwerkelijk en opgesloten. En ongemerkt raken we gewend aan het leed van de ander. Niemand voelt zich nog verantwoordelijk. En als niemand schuld heeft, is iedereen schuldig?
Verbinden is het centrale woord in het Jaar van de Eucharistie en in de samenleving: God en mens.
Verbinden van levensverhalen. Kennis maken en kennis verwerven: ontmoeten en leren.
Verbinden van traditie en hervorming, van Kerk en samenleving.
Soms stil zijn. Laten we allemaal een idealist zijn: en niet van deze wereld af willen zonder dat je iets voor een ander en ter verbetering van de samenleving hebt gedaan.

Carla Roetgerink, pastoraal werkster Sint Paulus en Sint Ludger

 

Pastorale noodwacht
Parochie Sint Ludger en
Parochie Sint Paulus
06-190 17 292

Uitvaart telefoon
Parochie Sint Paulus
06 - 24 85 52 01

01 mrt 2020
17:00
Groenlo, H. Calixtusbasiliek
Oecumenisch avondgebed
 
08 mrt 2020
17:00
Groenlo, H. Calixtusbasiliek
Oecumenisch avondgebed
 
15 mrt 2020
17:00
Groenlo, H. Calixtusbasiliek
Oecumenisch avondgebed
 
18 mrt 2020
19:30
Neede, Achterhuis, Borculoseweg 43
Verhef je hart, niet je telefoon!
 
22 mrt 2020
17:00
Groenlo, H. Calixtusbasiliek
Oecumenisch avondgebed
 
29 mrt 2020
17:00
Groenlo, H. Calixtusbasiliek
Oecumenisch avondgebed
 
21 apr 2020
19:30
Rekken, Los Hoes, Rekkenseweg 40
Dietrich Bonhoeffer: een mens uit één stuk, leven in verantwoordelijkheid
 
12 mei 2020
19:30
Beltrum, Onze-Lieve-Vrouw-Tenhemelopnemingkerk
Omarm jezelf!
 
29 juni 2020
19:00

Werkgroep pelgrimage: wandeling