Berichtgeving omtrent corona

Met directe ingang maximaal 30 personen per viering.

Mondkapje dragen tijdens viering.

In een brief heeft het bisdom bovenstaande maatregelen bekend gemaakt, Naar aanleiding hiervan heeft het pastoresteam een brief opgesteld, zie hier de brief van het pastoresteam.

Aanmelden voor de vieringen blijft verplicht, dit kan digitaal, telefonisch of bij aanvang van de viering bij de kerkdeur.

Het heeft de voorkeur dat u zich voor de viering telefonisch of via de website aanmeldt om de doorstroom te bevorderen bij het begin van de viering.

Klik hier voor verdere informatie over het aanmelden.

De coronapandemie is zeker nog niet ten einde. Dagelijks zijn er nieuwe berichten en de wereld is onrustig. Wisselende en voortschrijdende inzichten halen ons steeds in. Op het moment dat ik dit schrijf hebben we juist de aangescherpte regels gehoord die de tweede golf hopelijk kunnen breken… Er klinken tegenstijdige geluiden en veel mensen vinden het moeilijk om het vol te houden. We schrijven geschiedenis. Zoveel is wel zeker. De coronatijd stelt ons voor uitdagingen, maar biedt ook kansen onderlinge goedheid te ontmoeten.
Een perspectief tot eer van God… en tot heelheid van de mensen.
Heel wat mensen voelen zich door de situatie gespannen in hun dagelijks leven.
Op dergelijke momenten kan hoop sterker worden ervaren, zowel in het persoonlijk leven als in de samenleving. Hoop is een opening, waardoor de toekomst een lichtstraal op het heden werpt. Dat gebeurt wanneer wezenlijke levensvragen gesteld worden, de zogenaamde existentiële vragen.
Dit schrijvende komt de gedachte aan het evangelieverhaal over de storm op het meer.
Ook toen werden de leerlingen heen en weer geslingerd door de golven.
Enerzijds dankbaar voor wat meevalt en goed gaat en we aan het onheil zijn ontkomen.
Anderzijds de roep ‘help toch, we vergaan’. En in feite geneigd zijn om God verwijten te willen maken omdat Hij slaapt op het kritieke moment. In onze angst zouden we Hem ter verantwoording willen roepen voor wat er in de wereld, in ons land, in de economie en in ons persoonlijk leven gaande is. We leven als in een bootje op zee overgeleverd aan de golven: soms gedragen, soms het gevoel dat je zult vergaan.

Het moment dat ik deze column schrijf is de avond na de uitvaart van kardinaal Adrianus Simonis. Een week nadat we het droevige bericht van zijn overlijden hebben ontvangen hebben we voor de laatste keer afscheid van kardinaal Simonis genomen.
Enkele dagen liep ik al met de vraag wat de titel van deze column over zou worden. ‘Vertrouwen’ is het geworden. Het is geen nieuws dat we als kerk en de maatschappij in het stormachtige periode zitten. Corona, veel vluchtelingen die wereldwijd onderweg zijn en het klimaatprobleem komen we iedere dag in de journaals en de kranten tegen. En dat deed me weer denken aan de gebedsviering die paus Franciscus aan het begin van de corona pandemie op een leeg Sint Pieters plein heeft gehouden. In de stromende regen liep paus Franciscus, in zijn simpele witte soutane, naar zijn stoel waar hij het evangelie van de storm op het meer behandelde. (Marcus 4)
In het evangelie dat die avond wordt beschreven gaat over hoe angst zich meester maakt van de leerlingen. De storm beukt tegen de boot waar Jezus op ligt te slapen. Stel je dat eens voor. “Doet het u niets dat wij vergaan” (Marcus 4, 38) vragen de leerlingen. Uiteindelijk sommeert Jezus de wind en deze gaat liggen, want Jezus is de elementen de baas.
Als we het over een onstuimige periode hebben is dit een mooi voorbeeld waar wij ons als gelovigen aan vast kunnen houden.
Maar ik ervaar zelf de laatste tijd steeds meer een andere kant die met vertrouwen te maken heeft.

Op een van de hete zomerse dagen van augustus heb ik me maar in de tuin gesetteld om daar aan deze column te werken. Omgeven door groen en de rijk bloeiende geraniums en andere zomerbloeiers. Ik geniet daarvan. Net als van de dagelijkse wandeling in het gebied van Engbergen bij Gendringen. De ochtendstilte vind ik het mooiste. De zon die net op is, soms een beetje dauw over de velden en koeien die grazen. Ze doen weer energie op voor een nieuwe dag. Energie opdoen, dat doe ik dan ook. Daar zijn deze weken ook voor bedoeld. Vakantietijd, vrij-zijn, afstand nemen. Het is dit jaar natuurlijk allemaal wat anders dan anders. Het coronavirus houdt geen vakantie, zo wordt ons duidelijk gemaakt. Het blijft dus voorzichtig zijn. Maar toch, we zijn even aan iets anders toe.

Het begin
Juist in deze tijd kun je net iets meer oog hebben voor andere dingen, de natuur bijvoorbeeld, Gods Schepping. Zo kan ik daar wel naar kijken. Wonderlijk hoe alles geworden is zoals het is. Wonderlijk het nieuwe leven dat mensen aan elkaar mogen doorgeven. Dat nieuwe begin is en blijft een mysterie voor ons, maar wel een om van te genieten en gelukkig van te worden.
Het is niet zonder reden dat Genesis het eerste Bijbelboek is geworden. Het woord “genesis” is Grieks voor ‘ontstaan’, ‘oorsprong’, ‘wording’. En de Joden noemen dat boek met een Hebreeuws woord ‘Beresjiet’. Dat betekent ‘in het begin’. En zo lezen we ook in het eerste vers al: “In het begin schiep God de hemel en de aarde. De aarde was nog woest en doods en duisternis lag over de oervloed, maar Gods Geest zweefde over het water”.
Genesis beschrijft o.a. het ontstaan van de aarde, de oorsprong van de mensheid, Gods begin met Adam en Eva, Gods nieuwe start met mensen na de zondvloed en Gods begin met het volk Israël.

Nieuwe kansen
Het boek Genesis laat zien dat God de mens steeds weer een nieuwe kans geeft als het misgaat. Die kansen komen natuurlijk niet uit de lucht vallen! Steeds is het weer God die het initiatief neemt en een stap naar mensen zet. Daarin zien we zoveel van Gods liefde terug.

Nu al kan ik er naar uitkijken, wanneer ik tijdens een gedeelte van mijn vakantie enkele dagen in het klooster mag verblijven. Ik doe dit minimaal twee keer per jaar. In de dagelijkse pastorale praktijk is stil worden voor mij niet altijd gemakkelijk. Misschien vindt u dit gek voor een priester. In het stuk over mijn zilveren priesterjubileum dat het parochiebestuur over mij schreef, krijgt u een inkijkje in de gevulde agenda die we met z’n allen hebben. Ik ben iemand die heel goed alleen kan zijn maar dat wil niet zeggen dat je ook altijd stil kunt worden. Dat vind ik wel eens jammer. Want stilte is een geschenk van God. Een vreemd geschenk? Misschien kun je wel andere dingen als geschenk noemen. Ik ken gelukkig stiltemomenten door de dag heen. Het gebed, de dagelijkse eucharistieviering of even zomaar ergens zitten, de stilte van de avond. Maar met name tijdens vakanties en retraites merk ik het verschil. Geen verplichtingen en dus minder afleiding. Het klooster is een vrijplaats, een omgeving die mij op een plezierige manier dwingt om stil te zijn. Op de één of andere manier verlopen denkprocessen dan anders en komen gedachten boven. In de Bijbel lezen we dat Jezus regelmatig de stilte opzocht. Als Hij het druk had, als de mensen zich aan Hem opdrongen of als Hij voor een belangrijke taak stond, zocht Hij een afgelegen stille plek op, meestal een berg. Jezus zocht contact met God, Zijn Vader. Voor iedereen is het belangrijk om momenten van stilte te hebben. Juist de stilte is uitermate geschikt om God te vinden.
In een wereld gevuld met nietszeggend lawaai kan het verfrissend zijn je onder te dompelen in de stilte van een klooster, van een kerkgebouw, van de natuur. Maar de stilte kan ook heel confronterend zijn.

Ervaart u dat ook dat tegenwoordig alles anders lijkt? Soms zelfs de heel gewone dingen. De covid-19 pandemie raakt ieder segment van onze samenleving, hier en wereldwijd. Maar ook in diverse facetten van ons eigen leven worden we stilgezet en geraakt. Het lijkt ons bewuster te maken van wie we zijn en waar we staan?
De reclame laat ons weten dat het een tijd is dat boodschappen weer levensmiddelen genoemd worden. Voorlopig lijkt deze tijd nog niet voorbij. Mensen zoeken naar veiligheid. Soms bijna met eenzelfde heimweegevoel als wanneer je je niet lekker voelt en alleen een gehaktbal lust naar het recept van je eigen moeder…
U hebt misschien ook wel dat plaatje voorbij zien komen op uw telefoon of via Facebook: een kindje met gevouwen handjes die vraagt aan God: Lieve God, kunt U alstublieft 2020 verwijderen en opnieuw opstarten. Er zit een virus in! Dank U wel!
We zijn ondertussen bijna halverwege dit jaar en voorlopig lijkt het virus zich niet te laten verwijderen. Naar de oorsprong evenals naar de toekomst met dit virus wordt nog onderzoek gedaan, maar wij leven nu!
En wat biedt de maand juni 2020 ons? De verjaardag van onze pastoor en zijn zilveren priesterjubileum en zoveel meer dat met kerk en geloof te maken heeft. Juni is de maand van het Heilig Hart van Jezus. Op de derde vrijdag na Pinksteren vieren we dat en meestal valt dat in de maand juni. De verering van Jezus krijgt vorm vanuit de liefde en barmhartigheid, die worden gesymboliseerd door Jezus’ Hart. Iedere eerste vrijdag van de maand vieren we deze barmhartigheid en liefde trouwens ook.

Sacramentsdag
Al vanaf de late middeleeuwen is Sacramentsdag een populaire feestdag. Sacramentsdag, Hoogfeest van het heilig Lichaam en Bloed van Christus, oftewel Hoogfeest van het Allerheiligst Sacrament genoemd, is een hoogfeest binnen onze katholieke kerk dat valt op de tweede donderdag na Pinksteren, maar meestal gevierd wordt op de zondag erna, Sacramentszondag. Op 11 juni vieren we dit jaar dit feest waarop Jezus Christus Zichzelf onder de gedaante van brood en wijn aan de gelovigen wil geven en voortdurend onder de mensen wil blijven door middel van zijn waarachtige tegenwoordigheid oftewel daadwerkelijke presentie in de geheiligde offergaven. De eerbied die in de katholieke kerk voor de geconsacreerde heilige hostie bestaat, wordt op deze feestdag tot uitdrukking gebracht. Op talrijke plaatsen wordt ook nu in deze tijd na de H. mis op zondagen, de geconsacreerde heilige hostie in een monstrans geplaatst, ter aanbidding. Zo ook in onze parochies sinds de uitbraak van het virus na de besloten H. mis van 09.30 uur in Lichtenvoorde en Groenlo maken parochianen dankbaar gebruik van deze gelegenheid.

Geestelijke communie, zorg voor de ander.
Was aanbidding een ‘ver van mijn bed’ gebeuren geworden, net zo vergaat het ons wellicht ook met de zogenoemde ‘geestelijke communie’: iets dat halverwege de vorige eeuw in de vergetelheid is geraakt, is nu weer actueel. Opnieuw staat ineens de oorspronkelijke verbondenheid met Christus en de geestelijke voeding centraal nu de vieringen zijn opgeschort. Op het moment dat ik dit artikel schrijf is er nog niets bekend over de nieuwe instructies die de bisschoppen conferentie ons zal geven over het opschorten van vieringen dan wel de mogelijkheden om de regels te versoepelen en de kerk in te richten naar de maatstaven van de anderhalve meter samenleving. Willen we terug naar business as usual? Of denken we meer in #thetimehascome?
Het teken van het breken en delen en de oproep tot sociale actie die de laatste halve eeuw steeds nadrukkelijker is geworden, komt in een ander daglicht te staan. Nu het coronavirus delen van het maatschappelijk en kerkelijk leven lam legt, wordt er opnieuw aandacht gevraagd voor de geestelijke communie. We worden uitgenodigd naar de kerk te komen voor aanbidding na de viering en daar ook houdbare levensmiddelen af te geven voor de voedselbank: zo komen de geestelijke Communie en de praktische naastenliefde bij elkaar.
Zo bestaat de mogelijkheid om ons hart en onze geest te richten op Christus, Hem geestelijk te omhelzen en zich innerlijk met Hem verenigd weten. Zo groeit ook het innerlijk verlangen om zijn Liefde door te laten stromen naar de naasten. Of dat nu via de Vastenactie gaat of door iets te doen voor een buur die slecht ter been is: als Gods liefde maar doorgaat.

Ik voel me moederziel alleen
Klinkt dit alles veel te moeilijk en vroom in uw oren? Voelt u zich hierdoor niet geroepen en/of begrepen? Bedenk dan dat het niet alleen van ons afhangt. We zullen het uiteindelijk van Gods Zelf moeten ontvangen. In onze tekorten zijn we door God aanvaard en daaruit mogen we leren te leven.
De kans om te groeien in ons leven gaat langs de weg van uitdagingen en doet zich voor in allerlei situaties in ons leven. Op allerlei gebied worden ons ‘challenges’ aangeboden, als tijdverdrijf, dan wel als serieuze uitdaging. Het gaat om een omvorming in onszelf: dat we steeds meer worden wat we ontvangen! Soms ontregelt dat denken ons leven en voor ieder van ons is dat een persoonlijke weg.
Geloven haalt ons soms uit onze comfortzone en uw weg is anders dan de mijne en ook anders dan die van uw vrienden of familie. Het is een persoonlijke weg met God.
God vraagt in eerste instantie alleen van ons dat we ons openstellen en ontvankelijk durven zijn. Met open handen leven en niet met gebalde vuisten van boosheid of angst. De grote levensvragen blijven actueel. Vragen over zin en onzin, kwaad en lijden, leven en dood. Wat we nodig hebben is weer een middel om echt te leven, een levensmiddel zoeken we dat smaakt naar de gehaktbal van onze moeders. Voelen we ons soms ‘Godvergeten-alleen’, dan hebben we tijd om ons af te vragen wie nu wie vergeten is.

Pastoraal werkster Carla Roetgerink

Pastorale noodwacht
Parochie Sint Ludger en
Parochie Sint Paulus
06-190 17 292

Uitvaart telefoon
Parochie Sint Paulus
06 - 24 85 52 01

Geen evenementen