Logo Parochie

 

R.-K. Parochie
HH. Paulus en Ludger

Verbonden in Christus

FacebookTwitterGoogle Bookmarks

 

 


Berichtgeving omtrent corona

Met directe ingang maximaal 30 personen per viering.

Mondkapje dragen tijdens viering.

In een brief heeft het bisdom bovenstaande maatregelen bekend gemaakt, Naar aanleiding hiervan heeft het pastoresteam een brief opgesteld, zie hier de brief van het pastoresteam.

Aanmelden voor de vieringen blijft verplicht, dit kan digitaal, telefonisch of bij aanvang van de viering bij de kerkdeur.

Het heeft de voorkeur dat u zich voor de viering telefonisch of via de website aanmeldt om de doorstroom te bevorderen bij het begin van de viering.

Klik hier voor verdere informatie over het aanmelden.

 

Op de een of andere manier zien we allemaal uit naar een nieuw begin. Een maand geleden hebben we elkaar de beste wensen gestuurd of persoonlijk verteld. Een verlangen om gezond te blijven, om geluk te ervaren en dat er zegen mag rusten op heel ons leven. Voor iedereen geldt denk ik dat we door vaccinatie in 2021 een nieuwe tijd tegemoet kunnen gaan. Het moet ons bescherming bieden tegen het coronavirus. De beperkingen zullen nog een tijdje nodig zijn. We moeten samen de schouders er nog even onder zetten in het belang van ieders gezondheid.

 

Op beperkte wijze hebben we met kerstmis het nieuwe begin gevierd. De geboorte van een Kind, Jezus, de Redder van de wereld. Een nieuwe toekomst heeft ook te maken met een verlangen om het oude achter je te kunnen laten. Het kan veel zijn dat iemands leven zwaar maakt. Het coronavirus met alle gevolgen van dien. Je kunt je gevangen voelen door het thuis moeten zitten. Een nieuw begin: weer kunnen sporten, naar school gaan, elkaar ontmoeten in verenigingen, samen zingen of muziek maken, uitzien naar vakantie. Weer vrijuit kunnen samenkomen in onze kerken om het geloof in God te vieren. Er is veel moed en vertrouwen nodig voor dat nieuwe begin. Het persoonlijke gebed en meditatie kan je helpen om bij je innerlijke bron te komen en je sterk en veerkrachtig te maken.

 

Op 1 januari heeft parochie HH. Paulus en Ludger een nieuwe start gemaakt. Officieel zijn we één parochie met 16 geloofsgemeenschappen. Een nieuw parochiebestuur is aangetreden. De komende maanden zullen zij zich voorstellen en presenteren. Natuurlijk wordt het proces van bouwen aan de toekomst van de parochie voortgezet.

 

Op 2 februari, feest van de opdracht van de Heer in de tempel - Maria Lichtmis, zal de sluitingsviering zijn van de St. Antonius van Padua kerk in Vragender. Voor de geloofsgemeenschap begint dan ook een nieuwe situatie. Hoe blijven we verbonden lokaal en met het geheel van de parochie nu de vieringen in de eigen kerk wegvallen? Parochianen van Vragender zijn daarover bevraagd. De beheercommissie en de pastoraal coördinatoren overleggen, wat mogelijk én haalbaar is, met de beschikbare menskracht.

Voor de geloofsgemeenschappen van Rekken en Bredevoort komt het moment van overdracht van de kerk ook dichterbij. In andere gemeenschappen wordt gezocht naar mogelijkheden voor de toekomst.

 

Vanaf 1 februari is er ook een nieuw rooster voor de weekendvieringen. In de zes kerken die vooralsnog openblijven vindt de zondagse eucharistieviering plaats. Waar dat niet mogelijk is zal er een woord- en communieviering zijn. Zo is er veel in beweging, in verandering ook. Ik zie met vertrouwen die nieuwe toekomst tegemoet. Er is meer dan anders een verlangen bij mensen om op zoek te gaan naar de diepere bron en betekenis van leven en zingeving. Mensen zijn zoekers in het religieuze landschap. De opdracht aan christelijke kerken, aan christenen, is om te getuigen van het persoonlijke geloof in woord en daad. Jezus heeft daartoe opgeroepen én zond zijn leerlingen: “Ga, en maak alle volkeren tot mijn leerlingen” (Mt. 28, 19). Leerling van Jezus zijn wil zeggen dat je, als gedoopte en gevormde, de weg van Jezus probeert te gaan.

Geloofsgemeenschappen maken ingrijpende veranderingen door. Dat realiseren we ons niet altijd. En je doet dat niet zomaar. Je bent nog nooit in de situatie geweest dat je lokaal, op grond van eigen geloven, vormgeeft aan geloof. Met elkaar ter plekke leerling van Jezus Christus proberen te zijn. In die kanteling, in het proces naar (kleine) lokale maar wel vitale geloofsgemeenschappen, hebben we elkaar hard nodig. Samen de zoektocht aangaan en het veranderingsproces, met de mogelijkheden die je hebt, vorm en inhoud geven. Geloven, toekomst van geloven en Kerk, gaan ons ter harte.

Ik geloof dat we in verbondenheid met Christus én met elkaar een nieuw begin kunnen maken in ons persoonlijk leven, in de samenleving en ook in onze parochie.

 

Diaken Cor Peters

 

Op de eerste dag van het nieuwe jaar wensen we elkaar een zalig, gelukkig, gezond en voorspoedig nieuwjaar toe. Een nieuw jaar, een nieuw begin. We zien allemaal uit naar een jaar waarin we corona, voorzichtig, achter ons kunnen gaan laten. De vaccins geven ons die hoop en dat vertrouwen op een nieuw begin. Toch denk ik dat onze omgang met elkaar anders zal blijven dan we gewend waren. Afstand en nabijheid blijven op gespannen voet met elkaar. Zo graag willen we elkaar omhelzen op nieuwjaarsdag, laten voelen en ervaren dat je er voor elkaar wilt zijn. Een menselijk verlangen om nabij te zijn wanneer we willen troosten bij ziekte, rouw, verdriet…. Hand in hand, of een arm om je heen. Het zegt zoveel meer dan woorden alleen. Biddend mogen we ons verlangen bij God brengen en Hem om zegen vragen over onze goede wensen en voornemens. Dat God een nieuw begin mogelijk mag maken, dat is ons gelovig vertrouwen.
We maken als parochie ook een nieuw begin. Vanaf vandaag vormen we één nieuwe parochie HH. Paulus en Ludger. Een nieuw parochiebestuur met het bekende pastorale team. De pastorale organisatie wordt aangepast aan de mogelijkheden die er lokaal zijn. Samenwerking in een groter verband daagt ons allen uit om kerk en geloven in dit deel van de Achterhoek vorm en inhoud te geven. Niet alleen voor nu maar vooral ook gericht op de toekomst, dat mensen die na ons komen hier ook een RK geloofsgemeenschap aantreffen.

“God renoveert” is een gedachte die ons aan mag spreken. De samenleving is immers voortdurend in verandering. Er leeft in mensen een verlangen naar geloof, naar God. Christenen zijn er, maar de vraag is: hoe bewust getuigen zij in hun levenshouding? Christenen mogen niet zwijgen over onrecht, niet zwijgen over het Evangelie. Als God ‘renoveert’, dan betekent dit dat Zijn heilige Geest ons aanvuurt tot ‘her-nieuwen’, zodanig dat Kerk en geloven weer bruikbaar worden naar huidige maatstaven. Dus geen onderhoud, maar renovatie. Met gelovig vertrouwen trekken we samen de toekomst in.

Aan het begin van een nieuw jaar spreek ik de wens uit dat alle 16 geloofsgemeenschappen van de nieuwe parochie, met de eigen lokale mogelijkheden, weten te groeien in geloof. Dat we samen mensen weten te inspireren en meenemen op de weg van Jezus Christus. Geloven doen we samen en hopelijk kunnen we in het nieuwe jaar dat ook werkelijk weer samen gaan vieren. Bidden we om Gods goede Geest en om zijn zegen over ieder van ons en over onze nieuwe parochie.

"De Heer zegene u en Hij behoede u, de Heer doe zijn aangezicht over u lichten en zij u genadig, de Heer verheffe zijn aangezicht over u en geve u vrede." (Numeri 6, 24-26)

Diaken Cor Peters

Een van die typische dingen rond de jaarwisseling is dat we terugkijken en vooruitkijken.
Het jaar 2020 was me ’t jaartje wel! Vanaf het eerste kwartaal is er geen dag geweest waarin niet het coronavirus het gesprek van de dag beheerste. Op alle onderdelen van de samenleving oefent de pandemie haar invloed uit.
Naast een lockdown kwam er ook veel in beweging. Nieuwe uitingen van kerk zijn buitelen over elkaar heen: livestreams voor online vieren, digitaal vergaderen, videobellen, actieplannen voor de Voedselbank, boodschappen doen voor- en contact onderhouden met ouderen en zieken door het sturen van kaartjes en het organiseren van telefooncirkels.
Ook uw pastoraal team is er druk mee en heeft er veel van geleerd. In maart, april werd er in onze samenleving veel creativiteit losgeweekt. En dat is goed. Maar nu het allemaal langer gaat duren zien we dat zo’n virus grillig is, dichtbij komt en indringend zijn weg gaat en dat het ook ons samen komen als kerk direct raakt.
Deze coronatijd stelt indringende vragen aan de Kerk. Hoe willen we Kerk zijn? Ook als we niet meer zó kunnen samenkomen als voorheen? Hoe dragen we het geloof uit? Hoe houden we contact? Welke betekenis hebben we voor mensen in onze omgeving en wat kunnen we voor hen betekenen en hoe dan? Waarschijnlijk heeft het coronavirus een blijvende betekenis voor de vorm waarin we ons geloof willen beleven.
Buiten corona staat die vorm al langer onder druk, getuige de grote uitstroom van mensen in de afgelopen decennia, waardoor kerkgebouwen nu gaan sluiten.
Misschien is het goed om dit alles eerst maar eens toe te laten en met elkaar te beleven. Dat we het eerst maar eens tot ons door laten dringen dat het coronavirus weliswaar een crisis veroorzaakt, maar ook een verandering op gang heeft gebracht. Ook voor de Kerk.

De coronapandemie is zeker nog niet ten einde. Dagelijks zijn er nieuwe berichten en de wereld is onrustig. Wisselende en voortschrijdende inzichten halen ons steeds in. Op het moment dat ik dit schrijf hebben we juist de aangescherpte regels gehoord die de tweede golf hopelijk kunnen breken… Er klinken tegenstijdige geluiden en veel mensen vinden het moeilijk om het vol te houden. We schrijven geschiedenis. Zoveel is wel zeker. De coronatijd stelt ons voor uitdagingen, maar biedt ook kansen onderlinge goedheid te ontmoeten.
Een perspectief tot eer van God… en tot heelheid van de mensen.
Heel wat mensen voelen zich door de situatie gespannen in hun dagelijks leven.
Op dergelijke momenten kan hoop sterker worden ervaren, zowel in het persoonlijk leven als in de samenleving. Hoop is een opening, waardoor de toekomst een lichtstraal op het heden werpt. Dat gebeurt wanneer wezenlijke levensvragen gesteld worden, de zogenaamde existentiële vragen.
Dit schrijvende komt de gedachte aan het evangelieverhaal over de storm op het meer.
Ook toen werden de leerlingen heen en weer geslingerd door de golven.
Enerzijds dankbaar voor wat meevalt en goed gaat en we aan het onheil zijn ontkomen.
Anderzijds de roep ‘help toch, we vergaan’. En in feite geneigd zijn om God verwijten te willen maken omdat Hij slaapt op het kritieke moment. In onze angst zouden we Hem ter verantwoording willen roepen voor wat er in de wereld, in ons land, in de economie en in ons persoonlijk leven gaande is. We leven als in een bootje op zee overgeleverd aan de golven: soms gedragen, soms het gevoel dat je zult vergaan.

Het moment dat ik deze column schrijf is de avond na de uitvaart van kardinaal Adrianus Simonis. Een week nadat we het droevige bericht van zijn overlijden hebben ontvangen hebben we voor de laatste keer afscheid van kardinaal Simonis genomen.
Enkele dagen liep ik al met de vraag wat de titel van deze column over zou worden. ‘Vertrouwen’ is het geworden. Het is geen nieuws dat we als kerk en de maatschappij in het stormachtige periode zitten. Corona, veel vluchtelingen die wereldwijd onderweg zijn en het klimaatprobleem komen we iedere dag in de journaals en de kranten tegen. En dat deed me weer denken aan de gebedsviering die paus Franciscus aan het begin van de corona pandemie op een leeg Sint Pieters plein heeft gehouden. In de stromende regen liep paus Franciscus, in zijn simpele witte soutane, naar zijn stoel waar hij het evangelie van de storm op het meer behandelde. (Marcus 4)
In het evangelie dat die avond wordt beschreven gaat over hoe angst zich meester maakt van de leerlingen. De storm beukt tegen de boot waar Jezus op ligt te slapen. Stel je dat eens voor. “Doet het u niets dat wij vergaan” (Marcus 4, 38) vragen de leerlingen. Uiteindelijk sommeert Jezus de wind en deze gaat liggen, want Jezus is de elementen de baas.
Als we het over een onstuimige periode hebben is dit een mooi voorbeeld waar wij ons als gelovigen aan vast kunnen houden.
Maar ik ervaar zelf de laatste tijd steeds meer een andere kant die met vertrouwen te maken heeft.

Pastorale noodwacht
Parochie HH. Paulus en Ludger
06-190 17 292

Agenda

Geen evenementen