9 juni 2020

Vieringen tot 1 september

Tot 1 juli zijn er op uitsluitend kerkvieringen op zondag in Groenlo en Lichtenvoorde om 9.30 uur. Hiervoor moet u zich aanmelden op donderdagmorgen voorafgaand aan de viering tussen 9.00 uur en 12.00 via telefoonnummer 06- 82 60 48 63.
De uitzending van de vieringen is te volgen via kerkdienstgemist.nl

Vanaf 1 juli gaat aanmelden voor de viering via een digitaal reserveringssysteem. Zie hier voor een handleiding.

Voor meer informatie zie de Pastorale nieuwsbrief 4 en Vieringen en activiteiten tot 1 september. Bij de vieringen moeten we rekening houden met het protocol kerkelijk leven zoals dit door de bisschoppen is vastgesteld.

Deze maand is pastoor H.A.M de Jong (58) een kwart eeuw priester in een tijd waarin we lege kerken zien door de coronapandemie en volop in een voorbereidingsjaar zitten van de grote parochiefusie om in de nabije toekomst het pastoraat te kunnen uitvoeren. Des te meer klinken de woorden van Simonis tot hem door, toen deze toenmalige kardinaal hem als beginnend student in het bisschoppelijk paleis in Utrecht ontbood en zei: ‘Je komt als geroepen’. Zo begon de grote opdracht van het priesterschap voor de pastoor. Eerst was daar de zesjarige studie aan Bovendonk voor nodig met de stage en na de wijding de benoeming in de parochies.

Een zilveren priesterfeest zoals we dat traditioneel met een plechtige eucharistieviering vieren, zal het niet worden. Geen geelwitte vlaggen aan de basiliek, geen koor dat zingt, geen gevulde kerk met familie, vrienden en (oud-) parochianen en geen koffie met taart nadien.
In plaats daarvan gaat pastoor De Jong met zijn huisgenote Joke Heemink naar Wilnis om daar het graf van zijn ouders, broer en schoonzus te bezoeken. “Dat doe ik heel bewust uit dankbaarheid. Ik vind het een fijne gedachte dat mijn ouders hebben meegemaakt dat ik priester werd. Toen ik ze vertelde dat ik priester wilde worden, gaven ze de reactie: ‘als je denkt dat je zo gelukkig wordt, moet je het doen’. Ik was blij met die nuchtere reactie. Geen druk, geen hoge verwachtingen. Heel vroeger vonden ouders het doorgaans een eer dat een zoon priester werd. Mijn ouders vonden het helemaal bij mij passen, maar hadden elke andere keuze gerespecteerd.”

Op 17 juni 1995 werd hij tot priester gewijd door kardinaal Simonis. Hij was toen net 33. Van die stap heeft hij 25 jaar later geen seconde spijt. Het was wel een heel andere tijd. De tijd van de polarisatie. De Acht Mei Beweging en het Contact Rooms-Katholieken waren elkaars opponenten. Ik heb me nooit in welk hokje ook laten duwen. Wanneer mij gevraagd werd: “Voor wie ben je?” heb ik wel eens ludiek gezegd: “Voor Jezus, en aan zijn club heb ik meer dan mijn handen vol”.

Zeker als je een bestaan hebt met riante baan en een eigen huis, wat pastoor De Jong toentertijd al had, geef je dat niet zomaar op om met veel jongere medestudenten in de collegebanken te verdwijnen. Anderen zagen de keuze voor het priesterschap reeds langer aankomen. “Toen ik vrijwilliger was in de parochie in mijn geboortedorp heeft de pastoor mij er eens mee geconfronteerd: ‘is priester zijn niet iets voor jou?’ Ik heb ermee geworsteld, jarenlang, kennelijk moest er eerst iets worden losgemaakt en ik dus letterlijk geroepen worden voordat ik aan mijn verlangen om priester te worden toe kon geven”. De priester-schaarste begon zich af te tekenen en toen de pastoor in het voorjaar van 1989 geheel onverwacht overleed zag ik dat als een signaal van boven dat ik nu de stap zou zetten.

Pastoor De Jong kreeg een late roeping. Eenmaal begonnen aan de studie vond hij bevestiging. “Dit is voor mij weggelegd, dit is mijn weg. Ik wil priester geworden omdat ik mij ondanks al mijn onhebbelijkheden en beperkingen toch geroepen weet in de dienst van God en de mensen te staan. Ik doe mijn best om mijn opdracht zo goed mogelijk te vervullen, dat heb ik ook gezegd bij mijn aantreden in deze parochie. Naarmate de jaren vorderden, weet ik inmiddels dat er dingen op je pad komen waar je geen rekening mee hebt gehouden.”
Tekenend voor wat op het pad komt van de pastoor is op dit moment de coronacrisis met lege kerken, uitvaarten met allerhande beperkingen om afscheid te nemen. Dit vraagt pastorale nabijheid. Er zijn voor mensen. De leegte maakt mensen bewuster van zichzelf, hun afhankelijkheid en roept levensvragen op. Mensen zoeken naar antwoorden, naar meer verdieping, verhaalt hij over zijn pastoraat.
Pastoor De Jong verwijst naar de televisiebeelden van paus Franciscus die in de regen door verlaten straten in Vaticaanstad loopt. Je ziet de ontreddering, verhaalt pastoor De Jong. Corona legt de kwetsbaarheid van mens en samenleving bloot. Iedereen wordt erdoor getroffen, arm, rijk, jong en oud. Je kunt jezelf niet redden. We hebben een redder nodig en dat is Jezus Christus. Uiteindelijk gaat het om bekering, om je te keren naar Hem. Daar is geloof, overgave voor nodig. Voor een mens die alles naar zijn hand denkt te kunnen zetten is dit een hele stap.
De Dodenherdenking op de Dam in Amsterdam met de koning liet zonder publiek een soortgelijke indruk achter. “Normaal zie je de grote belangstelling voor 4 mei, maar nu zag je hoe de leegte alles aanwijst. Dit komt binnen. Dit soort beelden brengt je tot de essentie waarover het bij Jezus gaat. Deze gebeurtenissen sterken je geloof.”
Mede door corona is dat pastoor De Jong niet met een foto op de voorpagina van deze uitgave van SintLudgernu.nl wil. Liever niet te veel aandacht geven aan het jubileum, vraagt hij, omdat hij dat niet gepast vindt, nu er zoveel mensen een zware, moeilijke tijd doormaken. “Bovendien, het gaat niet om mij, maar om Hem in wiens dienst ik mag staan. Ontzagwekkend is het voor mij dat ik als priester Jezus present mag stellen in de verkondiging en het vieren van de sacramenten, in het bijzonder de heilige eucharistie. Ik vier dagelijks. Een dag zonder eucharistie voelt voor mij als een gemis. De eucharistie is voor mij Jezus zelf, die leven geeft.”
Corona is ook een moment waardoor je ziet dat de kerk van waarde is en dat de kerk van deze tijd is. “Ik probeer in de schriftuitleg de traditie van de kerk, de ontwikkelingen in de samenleving en het evangelie bij elkaar te brengen. Hoe herkennen we voortdurend de aanwezigheid van God in ons leven en wat Jezus ons heeft gezegd en gedaan?”

Steeds meer is pastoor De Jong bezig met de essentie van geloof en vertrouwen houden. De essentie behelst: het evangelie uitdragen, het betekenis geven aan de sacramenten, een rustplek bieden en mensen met elkaar verbinden over grenzen van de dorpskerk heen.
Zeker in de tijd van globalisering en keuzestress, moet je je niet gek laten maken, zegt pastoor de Jong. “De kerk draagt de boodschap van eeuwig heil uit. De kerk is geen doel op zich maar een instrument om die boodschap te verkondigen. Kijk, ik hoef de kerk niet te redden, maar het is de Heer die redt”, refereert pastoor De Jong aan het evangelieverhaal over Jezus die met zijn leerlingen op het Meer van Galilea in een storm terecht komt. “Als ze in paniek raken, is de eerste vraag van Jezus ‘Waar is je geloof? Dat is het enige dat telt”.

De storm op het meer, is een passende metafoor voor coronacrisis en de leegloop van kerken. Net zoals Jezus wakker werd geroepen, behoren deze gebeurtenissen op het tijdspad bij de roeping waarbij ‘u komt als geroepen’ steeds duidelijker doorklinkt..
Het 25-jarig priesterjubileum valt midden in het overgangsjaar waar twee grote parochies in de Oost-Achterhoek samengaan. Het is het gevolg van krimp en pastoor De Jong heeft hierbij de taak de kerk in de Achterhoek te begeleiden naar een kleinere organisatie. “Het is kijken wat je kunt doen en zaaien en de Heer vragen om wasdom. Ik stoor me niet aan de aantallen, maar ik begrijp dat sommige mensen met name die actief zijn in de kerk wanneer ze weinig resultaat zien daar een beetje moedeloos van worden. Veel heeft te maken met de vitaliteit van een geloofsgemeenschap. En voor veel mensen is het een hele toer om veranderingen door te maken. Soms voel ik me net ‘een vliegende keep’. Ik ben het liefst onder de mensen, maar ik heb ook bestuurstaken, bemiddel in conflictsituaties, verleen pastorale zorg en draag de eindverantwoordelijkheid voor de liturgie, opbouw, diaconie en catechese. Gelukkig ben ik in de omstandigheid, dat ik goede mensen om mij heen heb, fijne teamleden en integere bestuursleden in beide parochies en een uitstekende thuissituatie. Bovendien werd ik in de afgelopen 25 jaar gezegend met een goede gezondheid naar lichaam en geest.

Maar stormen leveren ook iets moois op, als pastoor De Jong terugkijkt over de weg die hij bewandeld heeft. Hij is daar mooie ontwikkelingen tegengekomen. Zo laat corona het belang van het diaconale werk zien en het Jaar van de Eucharistie dat nu weliswaar zonder mensen in de kerk, enkel het diepe geloof zien: Jezus komt tot je; Jezus wil dat wij Hem volgen, het juiste pad te kiezen om door moeilijke tijden heen te komen.”
“Ik ben een Pinksterkind, geboren op pinksterzaterdag en op het Hoogfeest van Pinksteren gedoopt door kapelaan Van ’t Erve die mij 33 jaar later – hij was toen deken van Arnhem - zou presenteren in mijn eerste parochie te Buren-Geldermalsen, waar ik vier jaar mocht dienen. Paasochtend in verbinding met Pinksteren vind ik het allermooiste om te vieren. Dat de Geest die Jezus uit de dood heeft opgewekt, leven geeft. Die heilige Geest heb ik altijd gevoeld. Er is altijd voortgang, beweging. Waar wij denken dat iets het einde is, zet Hij weer aan tot iets nieuws. Hij is de liefdeskracht van God die ons onverdiend geschonken wordt en ons in staat stelt om te verkondigen wat Jezus gedaan heeft en te doen wat Jezus verkondigd heeft. In wezen is de kerk ooit met een klein groepje twijfelaars, zichzelf opgesloten mensen begonnen. De kerk gaat door. Het wordt anders, blijf niet hangen aan een verleden.”

Het toekomstuitzicht voor een pastoor ziet er heel anders uit dan waar zijn startpunt lag. In zijn geboortedorp telde de kerk toentertijd twee priesters voor een parochie met 1 kerk. Dat beeld ziet er nu heel anders uit. In wat eens 16 parochies met evenveel pastoors in de Oost-Achterhoek waren, ligt nu de grote uitdaging om mensen met elkaar te verbinden door in dat geloof te delen.
“In 25 jaar zijn ontwikkelingen snel gegaan. Terugkijkend overheerst bij mij een gevoel: dankbaarheid. Ik ben de Heer heel erg dankbaar dat ik priester mag zijn. Ik hoop nog vele jaren mijn beste krachten te geven aan Hem en aan zijn Kerk. Ik ben ook dankbaar voor de verbondenheid die ik met veel mensen heb ervaren en voor het vertrouwen dat zij mij gaven. Ik vraag hen en alle parochianen voor mij te blijven bidden”.

Interview door Eveliene Zuurbier (redactielid "Parochiemagazine St. Ludger")

 

CV:

Is een pinksterkind geboren in 1962
Opgegroeid in Mijdrecht (U)
Wordt gemeente-ambtenaar
Kiest voor het priesterambt
6 jaar priesteropleiding Bovendonk in het bisdom Breda
Loopt stage in de parochies Losser
1995 eerste benoeming in de Betuwe, kapelaan in Buren/Geldermalsen
Gaat 4 jaar later op verzoek van kardinaal Simonis naar Oldenzaal, 8 jaar pastoor in Oldenzaal. Werkt in die parochie samen met oud-pastoor Patrick Kuipers
Ontvangt spirituele vorming bij het Ariensconvikt in Utrecht
2007 pastoor in Haaksbergen
2009 kanunnik/secretaris van het Metropolitaan Kapittel aartsbisdom
2011 pastoor in Groenlo, in de Paulusparochie
1 juli 2017 ook benoeming in buurparochie Sint Ludger

 

Pastorale noodwacht
Parochie Sint Ludger en
Parochie Sint Paulus
06-190 17 292

Uitvaart telefoon
Parochie Sint Paulus
06 - 24 85 52 01

Geen evenementen