9 juni 2020

Vieringen tot 1 september

Tot 1 juli zijn er op uitsluitend kerkvieringen op zondag in Groenlo en Lichtenvoorde om 9.30 uur. Hiervoor moet u zich aanmelden op donderdagmorgen voorafgaand aan de viering tussen 9.00 uur en 12.00 via telefoonnummer 06- 82 60 48 63.
De uitzending van de vieringen is te volgen via kerkdienstgemist.nl

Vanaf 1 juli gaat aanmelden voor de viering via een digitaal reserveringssysteem. Zie hier voor een handleiding.

Voor meer informatie zie de Pastorale nieuwsbrief 4 en Vieringen en activiteiten tot 1 september. Bij de vieringen moeten we rekening houden met het protocol kerkelijk leven zoals dit door de bisschoppen is vastgesteld.

Net voor Pinksteren wordt bekend dat na 1 juni er meer ruimte komt in onze samenleving om het “gewone” leven weer op te pakken. Het coronavirus houdt ons allemaal al enkele maanden binnen en vraagt dat we afstand bewaren tot elkaar. Zondagse vieringen waren alleen in besloten kring mogelijk en op afstand thuis te volgen via kerkradio of livestreams.
Dat raakt ons allemaal. Een verlangen om samen te zijn met familie of vrienden, een avondje uit of sporten het was allemaal niet mogelijk. Meer ruimte komt er om samen weer te vieren, in kleine groepen. Het pastorale team werkt aan een plan om kerkdiensten de komende maanden geleidelijk aan weer op te starten.

Terugblik
In de afgelopen maanden zijn veel mensen door leed getroffen: ziekte, dood, eenzaamheid, verlies van werk of onderbreking van de studie. Vanaf eind februari waren er vanwege het uitbreken van het coronavirus beperkende maatregelen die half maart werden aangescherpt: geen kerkgang, geen sacramenten, online vieringen en beperkt pastoraal bezoek. We leefden op afstand van elkaar. Ouderen, zieken en stervenden, maar soms ook kinderen en jongeren, moesten fysieke contacten met familie en vrienden vermijden. Het was een schok te moeten ervaren dat er geen publieke vieringen meer plaats konden vinden. Nog opmerkelijker was het dat dit drie maanden heeft geduurd. Iets geheel nieuws in de (kerk) geschiedenis.
De periode die nu min of meer achter ons ligt, is een periode van bezinning geweest. De vastentijd werd als het ware verlengd in de paastijd.

Langzaam komen er versoepelingen die, als alles goed gaat en er geen nieuwe golf Covid-19 komt, het leven weer normaler maken. We zullen moeten blijven opletten, ook op elkaar. “Soms dringt zich ook een gevoel op – natuurlijk afgezien van het leed en verdriet van mensen- dat ik het wellicht haast jammer vind dat deze periode voorbij is”. Het heeft ook iets van loutering, rust en ruimte teweeggebracht. Naast de inspanningen om elkaar toch online te blijven ontmoeten via Skype, Zoom of Microsoft team, en het ad hoc reageren op de gewijzigde overheidsmaatregelen die tweewekelijks verschenen en de consequenties daarvan voor ons werk, ontstond ook tijd en ruimte voor het lezen van (vak)literatuur, voor uitgebreidere pastorale gesprekken en een dankbare taak als het verzorgen van uitvaarten.

Uitvaarten
Het pastorale team heeft, in goed overleg met de uitvaartvrijwilligers afgesproken, dat gelet op deze bijzondere tijden de pastores voorgaan in deze aangepaste uitvaartvieringen.
Een telefoontje … enkele persoonsgegevens en een contactpersoon op de mail. Een onbekende familie, onbekend adres. Wie zouden hierachter schuilgaan? Welk verhaal? Na een eerste telefoongesprek werd een (groeps-)whatsapp aangemaakt, zodat de familieleden konden meelezen en meedenken in het proces ter voorbereiding op een gepaste uitvaart in heel beperkte kring. Heerlijk hoe snel de ander dan vertrouwd voelt, je de gelegenheid geeft een voorstelling te maken van de familieomstandigheden. Dagen trek je samen digitaal op! Van de afstand of een scherm ertussen merkte je al gauw niets meer. Het voelde heel nabij en betrokken. De vieringen waren intiem en eerlijk gericht op het meest wezenlijke. Creatieve oplossingen werden gevonden door bidprentjes en uitvaartkaarten in elkaar te schuiven en in één keer te verzenden. Mensen konden thuis meebidden. Het ontbreken van de sociale druk van een grotere uitvaartplechtigheid werd hier en daar zelfs als prettig ervaren, heel goed passend bij de overleden dierbare, die van eenvoud hield.
Dierbare herinneringen zijn het geworden, waar passende oplossingen werden gevonden voor soms pijnlijke dilemma’s. Een bijzondere ervaring kan ik anoniem delen.
Een dementerende weduwe op hoge leeftijd moet onverwacht afscheid nemen van haar levensmaatje na meer dan een halve eeuw samen. De vaste gebeden en traditionele gezangen doen haar beseffen wat er gaande is. Na afloop wil ze bedanken en steekt haar hand uit. ‘Dat mag niet moeder’, zegt één van haar kinderen. Ik zeg haar dat dit klopt, maar dat ik wel begrijp dat ze moeite heeft met alle coronamaatregelen. Ik stel haar voor dat we een ander gebaar kunnen maken en ik probeer er twee met haar uit. Van de eerste - een hartje maken van je beide handen-, zegt ze hoofdschuddend na enkele pogingen ‘te moeilijk’! En een kleine buiging maken met je hand op je hart acht ze ‘te deftig’ voor zichzelf. Zo vertederend, zo recht uit haar hart zegt ze dan: ‘het mot nich gekker wörd’n’. Zonder al die gekkigheid ben ik goed oud geworden. En tegen haar kinderen zegt ze zich omdraaiend: disse pastor, dit menske mot wieleu wal bedanken as ‘t weer mag’.
Coronatijd? Angst en eenzaamheid? Gelukkig heb ik ook heel sterke, moedige en lieve mensen ontmoet. En zo fijn dat mensen dan ook de moeite nemen om na afloop hun ervaringen nog te delen via de mail of telefonisch. Zo bezien is een uitvaart in coronatijd een opstandingsverhaal.

Christenen: mensen van hoop
Voor een mens is het belangrijk dat we ons persoonlijke contact blijven onderhouden. We zijn sociale wezens. Dat maakt deze tijden zo vreemd, zo anders. Christenen missen ook het onderlinge verband in de geloofsgemeenschappen. Ontmoeten in allerlei werkgroepen. Vrijwilligers die actief zijn en zo een zinvolle bijdrage leveren aan het samen parochie-zijn. Tegelijk betekent vrijwilligerswerk ook een persoonlijke voldoening en zingeving. Dat ‘samen’ missen we allemaal, ook in het ‘samen’ eucharistie vieren of in andere gebedsmomenten samenkomen. Gelovigen richten hun gebed tot God, de Bron van alle leven en liefde. Juist in moeilijke tijden hebben we dat gebed extra nodig in het vertrouwen dat God ons bidden hoort. In alle verlatenheid en duisternis, dat een mensenleven kan treffen, mag je weten dat God er zal zijn. Hij die er is in het pinkstervuur. Een bron van kracht dat je wil troosten, maar ook bemoedigen om vol te houden en nieuwe wegen te vinden in je leven. In de vieringen heeft het pastorale team de afgelopen maanden dit steeds biddend voor God gebracht. Weten dat er voor je gebeden wordt doet een mens goed, dat horen we terug. En natuurlijk is er het persoonlijke gebed. Misschien is voor u het gebed ook wel belangrijker geworden, of hebt u het bidden wat meer tot een dagelijks gebeuren gemaakt.
Christenen zijn mensen die leven van de hoop dat duisternis, ellende en de dood niet het laatste woord hebben. Wij leven vanuit het verrijzenisgeloof. Dat willen zeggen dat er altijd licht komt, ook al zie je dat nog niet. Jezus de Verrezen Heer is ons voorgegaan. Hij is onze hoop en onze toekomst.
Wat zal het een zegen zijn om binnenkort weer samen te kunnen vieren, elkaar weer te ontmoeten in allerlei vrijwilligersgroepen en op avonden van gesprek over de toekomst van onze parochie. Of beter gezegd over de toekomst van ons geloven. Met moed en vertrouwen gaan we samen verder! We wensen u en ons allen goede zomer- en vakantietijd toe.

Het pastorale team.

Pastorale noodwacht
Parochie Sint Ludger en
Parochie Sint Paulus
06-190 17 292

Uitvaart telefoon
Parochie Sint Paulus
06 - 24 85 52 01

Geen evenementen