Verkondiging St. Paulusdag 24 juni 2018

De ingebruikname van de nieuwe N18 maakt veel uiteenlopende reacties los!
“Eindelijk Grolle en Grolsch weer rechtstreeks met elkaar verbonden”.
“Je bent sneller in Enschede, geen files meer voor Eibergen”.
“Je bent nu veel langer onderweg, er zijn te weinig afslagen en het is omslachtig om er op te komen”.
“Eén-baans! Je kunt niet inhalen”. “De bewegwijzering is niet goed”.
“Het is een stuk rustiger geworden in Eibergen”.
“Het gaat sneller maar je maakt meer kilometers”.

Zoveel mensen, zoveel zinnen.
Het heeft jaren geduurd en nu die er ligt zorgt de nieuwe weg voor opgetogen én teleurgestelde reacties. Het is ook altijd wat!
Toen het eerste stukje klaar was en ik van Groenlo naar Eibergen reed waande ik mij even in een vreemde omgeving. Ik moest zoeken naar herkenningspunten. En: hoe kom ik op die weg en waar kan ik er het beste af gaan? Waar bevind ik mij?
Zo’n nieuwe weg is wennen, je moet je opnieuw oriënteren.

Het beeld van die nieuwe N18, die dwars door onze mooie St. Paulusparochie loopt, zou ik op de Paulusdag willen verbinden met de weg die we als parochie gaan.
We zijn al weer een tijd samen onderweg, de zeven geloofsgemeenschappen, die begin 2011 fuseerden tot de huidige St. Paulusparochie. Het kerkelijke landschap is veranderd en deze verandering zet zich gestaag voort.

Bijna een jaar geleden is de pastorale samenwerking tot stand gekomen met de St. Ludgerparochie, Lichtenvoorde en omgeving. Het pastorale team werkt in zestien geloofsgemeenschappen en de besturen stemmen steeds meer zaken op elkaar af om het pastoraat zo goed mogelijk te laten verlopen: met de gegeven mensen, middelen en mogelijkheden.

Het leggen van een nieuwe weg is een project dat nogal wat vraagt: nadenken, afwegen,  plannen, communiceren, voorbereiden, bijstellen en ga zo maar door.
Het geeft perspectief en hoop, het genereert energie ….. maar ook kan het pijn veroorzaken en een gevoel van verlies en aantasting van oude zekerheden.
En zo zijn we als Paulusparochie onderweg, een weg die voortdurend onder constructie is. 

In het begin werden de volgelingen van Jezus genoemd: “mensen van de weg”, en later: christenen. Zij die zich op Christus oriënteren en Hem willen volgen.
Want om Hem gaat het uiteindelijk.

Johannes de Doper was een wegbereider. Hij wees niet op zichzelf. De mensen dachten dat hij de lang verwachte Messias zou zijn, maar hij is daar heel duidelijk over en Paulus haalt dit aan in de tweede lezing, waar hij Johannes de Doper citeert: “na mij komt iemand wiens schoeisel ik niet waard ben los te maken”. Johannes de Doper is een wegwijzer.
En Paulus werd een gezondene en is op weg gegaan.

Hij ging op weg om de Mensen van de Weg, de volgelingen van Jezus van Nazareth, mannen en vrouwen gevangen te nemen en naar Jeruzalem te brengen om hen te laten berechten. Maar door die weg - een doodlopende - haalde de Heer een streep. Hij plaatste als het ware een verkeersbord dat hij zich om moest keren.
Riep Johannes op tot bekering, Paulus bekeert zich als hij voor de stadspoort van Damascus verblind wordt door een licht uit de hemel en overrompeld door de stem van de Heer: “Saul, Saul, waarom vervolg je Mij?”. 

Dat is het begin van een totaal andere weg die Paulus zal gaan.
Voortaan was Jezus voor hem de Weg ….. en de Waarheid en het Leven.

Hij trok er op uit, hij ging daar waar geen wegen waren. Hij werd mishandeld en weggejaagd, heeft gewerkt om in zijn onderhoud te voorzien, belandde in de gevangenis, leed schipbreuk en vond uiteindelijk in Rome de dood. Maar de weg die hij nu ging was geen doodlopende weg, maar een weg die nog steeds gegaan kan worden. En die nog steeds gegaan wordt door velen die – met gevaar voor eigen leven- getuigen van hun geloof. Paulus was niet bang voor de onbekende weg. Hij wist op wie hij zijn vertrouwen had gesteld en dat hij het niet alleen hoefde te doen.

Hij plantte het geloof, geloofsgemeenschappen ontstonden en groeiden tegen de verdrukking in. Want het was niet zijn werk, maar het werk van de Heer. Het ging niet om Paulus, maar om de Verlosser: Jezus Christus. Veel gemeenschappen waar Paulus het geloof in Christus verkondigde zijn in de loop van de tijd weer verdwenen, maar het geloof is verder gegaan. Geloven is niet gebonden aan één plek. De Kerk is niet van onverplaatsbaar beton. De Kerk is als een tent. Zij kan opgebroken worden en is nu hier dan daar. En altijd op weg. Zoals de Heer meetrok met het volk door de woestijn en woonde in de Tent van Samenkomst (ook genoemd: tabernakel), zo is Hij ook met ons op weg.

Wat belangrijk is, zusters en broeders, dat is dat wij ons – ook in een veranderende wereld en in een veranderend kerkelijk landschap - altijd blijven oriënteren, dat we bij alle zaken die spelen en alle veranderingen die komen, niet uit het oog verliezen om wie het gaat en om wie wij samen de Kerk vormen: Jezus Christus.
Als we dat kunnen, als we weten dat het niet om ons clubje draait, maar om Hem, dan zijn we ook niet bang om nieuwe wegen te vinden en te gaan om het geloof te verkondigen en uit te dragen.

Paulus en Johannes de Doper leren ons om niet bang te zijn en niet passief te blijven, maar in beweging te komen en de weg van vernieuwing te gaan: de weg die ons verbindt met de Heer en vanuit Hem met elkaar. Amen.

Pastoor H.A.M. de Jong