Paulus en zijn locaties.

deel IX

De Calixtuskerk in Groenlo is per 1 januari 2012 door het bisdom aangewezen tot het Eucharistisch Centrum van de St. Paulusparochie. In de vorige aflevering hebt u gelezen waarom onze Calixtuskerk daarvoor uitgekozen is.
De restauratie – aan de buitenkant en aan de binnenkant – en de verplaatsing van het Adema-orgel naar de koorzolder staan los van dit besluit van het bisdom. Deze grondige opknapbeurt had anders ook plaats gevonden. Wel kan en wil ik constateren dat onze prachtig (bijna geheel) gerestaureerde Calixtuskerk het waard is om Eucharistisch Centrum te zijn van onze Paulusparochie. Het aanwijzen van een kerk tot Eucharistisch Centrum betekent dat zonder uitzondering op zondagen op een vaste tijd (10.30 uur) , op kerkelijke hoogfeesten en op door het bisdom te bepalen kerkelijke feesten Eucharistie gevierd dient te worden.
De bisdomstaf heeft verder bepaald dat de volledige viering van het Paastriduum, het hoogtepunt van het liturgisch jaar (Witte Donderdag, Goede Vrijdag en het Hoogfeest van Pasen), plaats moet vinden in het Eucharistisch Centrum van de parochie. Dit vanwege de geringe beschikbaarheid van het aantal priesters . Bovendien zijn deze plechtigheden het waard om met een groot aantal gelovigen gevierd te worden. Dat geeft toch een extra dimensie aan deze hoogtijdagen.
Afgelopen Pasen is de Paaswake wat lang uitgevallen. Vooral voor de aanwezige kinderen was het een lange zit. Voor mij zelf als acoliet trouwens ook. Bij het verlaten van de kerk hoorde ik een kind tegen zijn vader zeggen : ‘ Pap, als dat altijd zo lang duurt, ga ik niet meer mee’.
En dat moeten we nu juist niet hebben; zeker niet in deze tijd nu al veel mensen afhaken.
Neemt niet weg dat ik het wel een waardige viering vond waarin de voorgeschreven rituelen van vuur, licht en doopwater en de viering van de Eucharistie volledig tot hun recht kwamen. De vele opmerkingen van diverse kanten zullen zeker door het pastoresteam meegenomen worden. Hopelijk denken vele parochianen niet zo als het hier boven geciteerde kind en kunnen we komend jaar Pasen met velen uit onze Paulusparochie genieten van een mooie (kortere) Paaswake.
In de eerste aflevering van de reeks Paulus en zijn locaties schreef ik dat het echte naar elkaar toegroeien van de parochianen van de zeven locaties nog moet beginnen. Hoe doe je dat dan, hoe pak je dat aan als bestuur, als werkgroepen, als pastoresteam? In de eerste plaats denk ik dat de wil er moet zijn bij de parochianen zelf om gevoel en betrokkenheid te tonen. Iedereen kan zien aankomen dat we het binnen niet al te lange tijd met één priester moeten doen, dat het financieel onmogelijk zal zijn in de toekomst een ‘groot’ pastoresteam te handhaven, en de prognoses wat betreft het kerkbezoek een sterk dalende lijn laten zien. Niet voor niets is tot fusie besloten. In de tweede plaats denk ik dat bij iedere parochiaan van de St. Paulusparochie het gevoel van betrokkenheid moeten groeien van en voor het Eucharistisch Centrum.
Een mooi initiatief van dat naar elkaar toegroeien is er trouwens al: het jaarlijks houden van de St. Paulusdag. Een dag vóór parochianen georganiseerd dóór parochianen van alle zeven geloofsgemeenschappen m.m.v. het pastoresteam.