Van het pastorale team

 

Pastorale column

Pastorale column: Overgang

Pastorale column: Er is een tijd voor alles.  Wanneer is je leven voltooid?

Pastorale column: Afsluiten en opnieuw beginnen. Een nieuwe start maken!

Pastorale column: Zomer in zicht

Pastorale column:  Het waaien van de geest

Pastorale column: Pasen

Pastorale column: Op weg naar Pasen 

 


Overgang

De maand november is bij uitstek de maand om ons te bezinnen. De natuur sterft af en maakt zich op voor de winter. In het begin van deze maand vieren we Allerheiligen en Allerzielen en gedenken we hen, die ons door de dood zijn ontvallen. Namen worden genoemd, herinneringen komen boven. Vaak betreft het mensen, die tot een hoge ouderdom mochten klimmen: mensen die stierven na een lang ziekbed, mensen die verlangden naar het einde. Zij worden heel erg gemist, maar we voelen vaak ook dankbaarheid voor hun lange en met liefde gedeelde leven.
Het is moeilijk te aanvaarden dat iemand jong sterft. Bij de dood van een tiener, een jonge moeder of vader of van iemand op het hoogtepunt van zijn of haar loopbaan, voelen we echter protest in ons opkomen. ‘Waarom? Waarom nu al? Waarom zo jong? Het is onrechtvaardig.’
Hoelang wij zelf zullen leven weten we niet, maar omdat we het niet weten moet elke dag, elke week, elk jaar van ons bestaan vol leven zijn.
De dood is de overgang naar nieuw leven. Dat klinkt heel mooi, maar bijna niemand wil die overgang graag maken. Misschien helpt het als we ons realiseren, dat we al een heleboel overgangen gemaakt hebben voor die ene laatste overgang. Bij onze geboorte gaan we van leven in de moederschoot over naar het leven in een gezin. Als we naar school gaan, maken we de overgang van het gezin naar de brede samenleving. Bij het huwelijk binden we ons onvoorwaardelijk aan een enkele persoon. Pastor Den Hartog komt door zijn wijding tot priester in een nieuwe fase van zijn leven, anders dan voorheen. Met pensioen gaan betekent loslaten en oriëntatie, van een afgebakende taak naar een leven waarin nieuwe creatieve mogelijkheden zich aandienen.
Telkens gaat bij zo’n overgang er iets ‘dood’ en komt er ruimte voor nieuw leven. Als we goed door die overgangsmomenten komen, is dat een leerschool voor onze laatste en definitieve overgang.
Het einde van het kerkelijke jaar komt in beeld. Het is Advent voor je het weet. Einde én een nieuw begin.

Pastoor H.A.M. de Jong
                                                                                            Terug 


Er is een tijd voor alles.  Wanneer is je leven voltooid?

De herfst is een mooie tijd van het jaar. Goed, het weer kan tegenvallen, en het wordt inderdaad een stuk eerder donker. Maar de natuur wordt weer wat opener. De massaliteit en gesloten-heid van het zomerse groen maken plaats voor variatie in allerlei kleuren en geuren. Het laatste fruit wordt geplukt, de tuin wordt leeggehaald en diepgevroren en misschien zelfs nog geweckt. Alles is klaar, het werk is af, voltooid, zou je kunnen zeggen. Nu is het tijd om te genieten na de arbeid. Want er is een tijd voor alles.

Ik gebruikte het woord ‘voltooid’. Dat is een raar begrip geworden, in elk geval in de term ‘voltooid leven’. Als je niet beter wist zou je denken: Mooi! Dan kun je nu gaan genieten; alles is gedaan wat je had willen doen, hard gewerkt in je leven, druk geweest om doelen te bereiken, misschien kinderen grootgebracht zodat het nu de tijd is om te genieten van de kleinkinderen. Maar als je leven voltooid is, willen mensen er uitstappen: je hebt immers niets meer om aan te werken, je leven is doel- en zinloos geworden. Je kunt alleen nog wachten op de dood. En die laat soms wel erg lang op zich wachten.
Vooral als je partner overleden is, kan dat gevoel van zinloosheid toeslaan. Zolang de ander er was, was je nog nodig, was je nog iemand, ook al was de ander al ver heen. Je kon nog iets betekenen, er zijn voor een ander. Nu heb je anderen nodig. Hoe vaak hoor ik niet, dat ze anderen niet tot last willen zijn. Ik merk dan wel eens op, dat ze anderen werk verschaffen, dat ze, met al hun zwakheid en beperkingen, zin geven aan iemand bestaan. Maar dat is meestal aan dovemensoren gezegd.

Meestal is het de eenzaamheid, die je het gevoel geeft overbodig te zijn. Er is niemand meer met wie je dezelfde ervaringen kunt delen. Er is ook niet meer zoveel dat je interesseert: het meeste heb je al eens meegemaakt, en wat je aan nieuwe belevenissen meemaakt, is niet altijd even prettig. De een kan daar beter tegen dan de ander. Worden we misschien gewoon te oud? Zijn ons lichaam en onze geest daar niet tegen opgewassen? In de Bijbel vinden we al: De mens wordt tachtig jaar, en als hij heel sterk is negentig. De gemiddelde leeftijd is nog niet zover, al stijgt het aantal honderdjarigen nog steeds. Maar onze samenleving is vooral gericht op jong en snel en gezond. Wie weet nog hoe lekker een gerimpeld appeltje kan zijn?

In het gesprek over euthanasie komt vaak naar voren, dat de meeste mensen die een euthanasieverklaring hebben getekend, er geen gebruik van maken. Waarom? Omdat ze weten dat het kan, en zolang er mensen om hen heen zijn die met en voor hen het leven nog de moeite waard maken, hoeven ze niet zo nodig weg. Misschien zou dat ook kunnen helpen bij de vraag van het voltooide leven. We zouden meer aandacht kunnen besteden aan het ouder-worden, en vooral meer tijd moeten uittrekken voor ouderen. We hebben daarvoor geen levenseindebegeleiders nodig. We hebben mensen nodig die ons in deze levensfase vergezellen en met ons optrekken. Mensen met wie we, als het kan, de lente en zomer en herfst van ons leven kunnen bespreken. Met wie we onze wijsheid en ervaringen kunnen delen, als de oogst van ons leven. Als het dan winter wordt, weten we dat ons leven écht voltooid is, omdat er over de kou en het duister toch weer toekomst is uitgezaaid.

Pastor Jos Droste

                                                                                            Terug 


Afsluiten en opnieuw beginnen. Een nieuwe start maken!

Op het moment dat ik deze column schrijf, sta ik op de drempel van een nieuw begin. Mijn kamer staat vol met verhuisdozen die nog ingepakt moeten worden voor de verhuizing. De werkzaamheden in mijn huidige parochie heb ik afgerond en ik ben de pastorale activiteiten in de St Ludgerparochie en de St Paulusparochie aan het opstarten. Een nieuwe parochie in een nieuwe omgeving. Hier moet toch iets over te schrijven zijn. Een nieuwe start maken!

Iets nieuws beginnen is spannend, uitdagend en je kunt er naar uit kijken. Loskomen van je bestaande structuren en misschien wel van de dagelijkse sleur. De vakantieperiode is daar een mooi voorbeeld van. Even loskomen van school, studie, werk of andere verplichtingen. Maar is echt loskomen wel zo vanzelfsprekend? En hoe maak je dan een nieuwe start? Ik denk aan de vele verhalen uit de Bijbel die ‘een nieuwe start’ als onderwerp hebben.

Het begin van de Bijbel is al een nieuwe start. In Genesis 1 wordt omschreven hoe God de wereld in zeven dagen schiep. Hij ordent de wereld en er wordt een nieuwe start gemaakt. God roept Abram uit een ver land, uit Ur in het huidige Irak, om een nieuwe start te maken in het land Kanaän. Mozes trekt met het volk Israël door de Rode Zee. Ook dit begin is een nieuwe start voor het volk Israël. In het Nieuwe Testament is doop van Jezus en de roeping van de leerlingen een stap van loslaten en opnieuw beginnen. Dat is één van de centrale thema’s in de Bijbel. God dienen door de oude mens af te leggen en Hem helemaal te volgen.

In de Schrift zien we dat het God is die het initiatief neemt voor een verandering. God spreekt tot ons in de Bijbel. Heel direct is dat in het Oude Testament door de profeten en in het Nieuwe Testament is God met ons in Jezus Christus.

Jezus nodigt ons uit om Hem te volgen en een nieuw leven binnen te gaan. Het volgen van Jezus vraagt moed en lef om telkens weer opnieuw voor Hem te kiezen en met Hem een nieuwe start te maken.

Ik wens ons die moed en lef toe dat we volmondig ‘ja’ kunnen zeggen en Jezus helemaal kunnen volgen. Loslaten en opnieuw beginnen in het licht van het Evangelie dat is uitdagend, spannend en iets om naar uit te kijken.

Ik kijk er naar uit om jullie te ontmoeten.

Graag tot ziens.

Pastor R. den Hartog

                                                                                            Terug 



Pastorale Column – Zomer in zicht

 

Met de zomer in zicht is het genieten van de natuur die in volle bloei komt, genieten van zonnige dagen. Het pastorale werkjaar gaat naar een afsluiting toe en tegelijk zijn we bezig met de voorbereidingen voor het volgende werkjaar. Dit is een goed moment om terug te kijken op het afgelopen werkjaar in onze St. Paulusparochie.

Opnieuw was het een jaar waarin veel is gebeurd. Pastor Rianne Luiten en diaken Cor Peters startten met hun werkzaamheden, Rianne in de voorbereiding van de Eerste Heilige Communie en Vormsel en Cor ging zich samen met Berry Brockötter en Gerard Bartels bezig houden met het uitwerken van het communicatiebeleid. Ook ging Cor in gesprek met alle Locatieraden over wat er speelt, hoe het gaat. Deze kennismakingsronde is in onder andere Lievelde en Beltrum vervolgd met een gesprek over geloven met een bredere groep parochianen uit die locaties. En die gesprekken krijgen ook een vervolg!

Pastoor De Jong en pastor Rianne Luiten hebben samen met de doopwerkgroepen een nieuwe opzet van de doopvoorbereiding uitgewerkt.

Een bijzonder project was ook de Passie. Dit jaar is de Passie voor het eerst zowel in Rietmolen als in Groenlo uitgevoerd door een enthousiast koor en combo, met bevlogen solisten onder de bezielende begeleiding van Frank Sterenborg en Jos ter Woorst. Zo’n 900 mensen kwamen in Groenlo of Rietmolen naar deze indringende uitvoering van de Passie, waarin het lijdensverhaal van Jezus verbonden werd met actuele liederen, teksten en beelden.

Op 1 juni kwam de eerste digitale Nieuwsbrief voor de St. Paulusparochie uit, mooi vormgegeven met korte artikelen en afbeeldingen en links naar meer foto’s of tekst op de website. Het is geweldig dat al meer dan 1000 mensen zich hebben opgegeven, maar we hopen dat dit aantal nog flink stijgt! Via de Nieuwsbrief kunnen we nieuws en actuele informatie met u delen.

Helaas hebben we op 28 mei ook weer afscheid moeten nemen van pastor Rianne Luiten, omdat het parochiepastoraat voor haar te zwaar bleek. We zijn dankbaar voor haar inzet in de catechese en in vieringen.

Op 1 juli gaan we samen met de pastores van de St. Ludgerparochie één pastoraal team vormen en wordt pastoor De Jong pastoor van beide parochies. Pastor Ronald den Hartog komt per 1 juli onze gelederen versterken. Hij wordt op zaterdag 11 november tot priester gewijd.

Namens pastoor De Jong en diaken Cor Peters wens ik u een goede zomer toe!

 

                                                     Annet Zoet pastoraal werker St. Paulusparochie.


                                                                                            Terug



HET WAAIEN VAN DE GEEST

 

Bij een rondleiding legde iemand aan een groepje kinderen uit hoe de wind in het orgel zorgt dat de organist kan spelen. Je ziet die wind niet maar je hoort het effect wel.

Dat is Pinksteren.

Er is wind, die je niet ziet. Wat je wel ziet, zijn boomtakken die bewegen, vlaggen die wapperen en de golven in het water. De Geest zie je ook niet. Maar de effecten, de gevolgen van de Geest kun je wel zien en voelen. En de gevolgen van de Geest dat zijn de vruchten van de Geest: dat gaat over liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, trouw, zachtmoedigheid, verdraagzaamheid (Galaten 5, 22-23).

Er gebeuren dagelijks zoveel verschrikkelijke dingen, dat we ons wel eens afvragen of het weinige dat wij kunnen doen wel iets uithaalt. Wat we doen lijkt onbeduidend als we ons realiseren dat er zoveel corruptie en zelfverrijking is, dat aan de rand van Europa tienduizenden in vluchtelingenkampen verblijven, dat er zoveel dreiging is en dat machthebbers bruut geweld tegen hun eigen volk niet schuwen.

Zulke gedachten kunnen verlammend werken.

Pinksteren is het feest van de ‘roeping’. Het feest van de Geest die beweging brengt. Het is niet onze roeping om de wereld te redden, alle problemen op te lossen en alle mensen te helpen. Ieder van ons heeft een onvervreemdbare persoonlijke roeping, in ons gezin, op ons werk, in de wereld. We mogen God vragen dat Hij ons onze eigen roeping ook laat zien en ons er de kracht en het vertrouwen voor geeft.

De leerlingen van Jezus hadden zichzelf opgesloten. Ze zagen het niet meer zitten. De Geest die als een windvlaag binnenkwam zette hen in beweging. Het effect van de Geest werd zichtbaar. Ze begonnen te vertellen over Jezus, ze trokken er op uit en verrichtten in Jezus’ naam machtige tekenen. De kleine beweging groeit tegen de verdrukking in en verspreidt zich.

Als Jezus in de buurt was, wilden mensen in zijn nabijheid zijn en Hem aanraken omdat ‘er een kracht van Hem uitging die iedereen genas’ (Lucas 6,19).

Die kracht van Gods Geest wil Jezus aan ons doorgeven. In deze tijd en op de plek waar we leven. Door de Geest zijn we in staat om aan onze roeping invulling te geven en om anderen heilzaam nabij te zijn. Als we vervuld zijn van die Geest, kunnen we niet anders dan een helende kracht voor anderen zijn en worden de vruchten van het waaien van de Geest zichtbaar en voelbaar.

Pastoor H. de Jong                                                                          Terug

 


 

Pasen

Na een stormachtige dag en nacht op vrijdag 24 februari en een dag voor het feest van Carnaval losbarst zit ik achter mijn laptop om de pastorale column te schrijven die zal verschijnen in de Paasedities van onze parochiebladen.

Ik merk, dat ik nog niet goed aan Pasen kan denken, niet vanwege Carnaval maar omdat er op 15 maart verkiezingen zijn voor de Tweede Kamer, waaraan maar liefst 28 partijen meedoen. Het wordt spannend. Hoe gaat het met de nieuwe partijen, hoe doen bestaande partijen het? Wordt de PVV de grootste partij en wat gebeurt er dan? Kunnen ze een regering vormen of wil niemand met hen samenwerken?

En daaronder de zorg, of door de verkiezingscampagnes op het scherp van de snede niet de verdeeldheid in de samenleving groter wordt en het wantrouwen in de politiek toeneemt.

Ook in de St. Paulusparochie is het een spannende tijd, nu we in gesprek zijn met de St. Ludgerparochie over een nauwere samenwerking. Over een aantal maanden (de precieze datum is nog niet bekend, gaan de pastores van beide parochies één pastoraal team vormen onder leiding van Pastoor De Jong.

Als ik dan kijk naar het Paasverhaal een verhaal dat verteld wordt door de ogen van Maria Magdalena, Petrus en Johannes die in de vroege ochtendschemering naar het graf gaan en het leeg vinden, dan herken ik hun verbazing, hun verwardheid over wat dit lege graf betekent. Het is voor hen nauwelijks te bevatten, dat Jezus is opgestaan uit de dood, al had Hij hen zelf verteld, dat Hij terug zou komen. Tegen de achtergrond van zijn schokkende dood aan het kruis op Goede Vrijdag, is opstaan uit de dood een wonder. Het opende voor hen een nieuwe weg, die geleidelijk gestalte kreeg toen zij gingen geloven in Jezus’ opstanding doordat hij aan hen verscheen en met hen sprak.

Wij hebben alleen hun verhalen om te geloven en misschien onze eigen ervaringen van opstanding, waar toen ons leven donker was, op dood spoor was beland, in de leegte een nieuw perspectief, nieuw licht, iets ongekends verscheen, dat ons moed gaf, kracht en troost. Iets van liefde, vergeving, vriendschap, verbondenheid. Het deed ons opstaan, op weg gaan, zoals Hij, Hem achterna.

Zalig Pasen!

                                                                        Pastoraal werker Annet Zoet.

                                                                                              Terug


  

Op weg naar Pasen

1 Maart was het Aswoensdag, het einde van de carnaval en het begin van de Veertigdagentijd. Veertig dagen lang bereiden we nog voor op het feest van Pasen. Het is een tijd van bezinning, vasten en omzien naar elkaar. U herinnert u zich vast nog wel het bekende vastentrommeltje, waar alle snoepjes in moesten (met soms rampzalige gevolgen als ik sommige verhalen mag geloven). Ook in deze tijd zijn er regelmatig mensen die voor korte of langere tijd iets opgeven: een maand niet roken of een maand geen alcohol. Dan zijn wij nog geeneens zo slecht bezig door ervoor te kiezen om 40 dagen iets niet te doen: niet snoepen, minder vlees. Ik ken ook mensen die in de 40-dagentijd geen Facebook of andere sociale media gebruiken. Met de tijd die ze dan overhouden doen ze iets goeds voor de samenleving. Zelf neem ik geen tussendoortjes, dit is vooral de eerste twee weken erg wennen.

De Veertigdagentijd is ook een tijd van bezinning. Onze oud-pastoraal werker Marja Peters en ds. Struijk verzorgen al een aantal jaren bezinningsmails (opgave via oikomeneachterhoek@gmail.com) die door veel mensen in de parochie gelezen worden. Verder heeft ook de Abdij van Berne een bezinningsboekje en ik gebruik zelf een app. Elke dag lees ik de lezing van de dag, en krijg ik iets mee om over na te denken. Ook is er elke dag iets dat ik kan doen, dit varieert van kleding die niet meer past, doneren aan het goede doel, tot excuses maken wanneer ik iemand onrecht heb aangedaan en van op vrijdag een van de geheimen van de rozenkrans bidden tot iemand die eenzaam is, uitnodigen voor een maaltijd.

In de Veertigdagentijd zien we ook om naar mensen die het minder hebben. Als St. Paulusparochie ondersteunen we tijdens deze vastenactie het project ‘Geef de kinderen van Mpongwe een toekomst’, waarbij we geld inzamelen voor het opknappen van de regionale school, zodat er nog meer kinderen onderwijs kunnen krijgen en een betere toekomst hebben. Kijk voor meer informatie over het project op de website.

Bezinning, jezelf van iets onthouden en omzien naar elkaar: deze drieslag geven ons 40 dagen lang houvast op weg naar Pasen.

 

Ik wens u allen een goede voorbereiding op het feest van Pasen.

                                                                              Rianne Luiten

                                                                              Pastoraal werker 

                                                                             Terug