Pastorale columns

 

Pastorale column: Geloof, hoop en liefde voor een (moedige) minderheid

Pastorale column: Stilte in je hoofd in een wereld vol herrie…

Pastorale column: Vertrouwen

Pastorale column: Kerk in beweging

Pastorale column: Mensen van het licht

Pastorale column: Veertigdagen de tijd voor het Pasen is

Pastorale column: Een weg gegaan en nog te gaan!

Pastorale column: De tijd krijgen

Pastorale column: Het is mooi geweest...

Pastorale column: Overgang

Pastorale column: Er is een tijd voor alles.  Wanneer is je leven voltooid?

Pastorale column: Afsluiten en opnieuw beginnen. Een nieuwe start maken!

Pastorale column: Zomer in zicht

Pastorale column:  Het waaien van de geest

Pastorale column: Pasen

Pastorale column: Op weg naar Pasen 



Geloof, hoop en liefde voor een (moedige) minderheid

In onze streken, en daarmee bedoelen we Nederland, neemt het aantal christen gelovigen af, ‘de Kerk’ wordt kleiner. Dat roept vragen op. Wat is wezenlijk voor christelijk geloof, voor een leven met Jezus Christus en kerkelijke verbondenheid?
Belangrijke vragen, die we ook dikwijls weer wegduwen wanneer deze zich aan ons opdringen. ‘Nu even niet... ’ vandaag staat er nog van alles in onze agenda’s, de kinderen, het werk, een verjaardagsfeestje, eet. Boodschappen moeten nog gedaan worden, in de tuin kijkt het onkruidje aan, etc. En toch ...
De grote vakantie en de luwe warme zomertijd ligt achter ons. Hopelijk heeft deze periode ons goed gedaan? Een nieuw school- en werkjaar in de kerk ligt voor ons open. Het leven herneemt haar dagelijkse ritme. En dan zijn daar die vragen! Wat is wezenlijk voor ons geloof, voor een leven met Jezus en wat is de rol van kerkelijke verbondenheid?

Met een kleine groep mensen zijn we bezig om in het voorjaar 2019 een impulsavond te organiseren met het thema ‘Wat geloven we zelf? Dit is voortgekomen uit de vraag vanuit het alledaagse leven van jonge ouders naar geloofsopvoeding. Maar als we geloof willen doorgeven moeten we wellicht ons eerst bewust te binnen brengen wat we zelf geloven?
En ons verdiepen in de vraag wat we willen doorgeven en wat de waarde van geloof in ons eigen leven is?
Om dat te kunnen ont-dekken, - zodat het zichtbaar voor je wordt -, volgen hier een paar gedachten die we zouden kunnen meenemen in het nieuwe werk/schooljaar:
1. Stilte in jezelf!
2. Kijken naar de horizon
3. Vertrouwen
4. God redt eerst, dan geeft Hij en dan vraagt Hij

Stilte en retraite, ver weg tijdens een vakantie, maar ook dagelijks dichtbij in de mooie Achterhoek. Het is een (levens)kunst om gedurende je dag korte retraitemomenten in te plannen. Dat betekent datje bewust afstand neemt van alle drukte om je heen en je met open ontvankelijke houding zoekt naar God in de stilte. Jezus deed het ook (lees Marcus 1). Vroeg in de ochtend stond Hij op, ging naar buiten en liep naar een eenzame plek (in de Statenvertaling staat hier 'woeste plek') om daar te bidden. Weg uit het georganiseerde leven, in direct contact met God, de Vader. Gewoon een gesprek over alles wat je bezighoudt (...).
In zeven (symbolisch getal van volheid) minuten kun je je ademhaling/ levensadem al tot rust brengen! Ook is de handreiking van Wil Derkse het proberen waard:
Een halfuur stilte per dag Een stille avond per week Een stille dag per maand Een stil weekend per kwartaal Een stille week per jaar

Wandel eens op de tekst: ‘Uw genade is mij genoeg’. En kijk eens naar de horizon in plaats van gefocust op dat wat er op zo'n vijf meter binnen handbereik ligt.
Er komt stilte in je hoofd. Je ballast wordt minder zwaar. Mensen die een focus hebben in de verte, kunnen zwaardere lasten beter dragen. Ze weten waar ze heen gaan en ze weten zich onderdeel van een groter geheel. Je ziel groeit. Wie zich focust op de ruimte gevende God gaat spontaan danken en zingen, zoals David in de psalmen. (Psalm 4:2) Een horizonlijn geeft perspectief en diepte aan een beeld.
Oefen heel praktisch door niet naar de grond te kijken, maar met je hoofd omhoog te lopen. Kijk niet alleen naar de fysieke horizon, maar ook naar de geestelijke horizon.
Welk perspectief heb jij bij God? Durf de horizon in jezelf en de ander te zien: ben jij beperkt, of heb je meer in je dan je zelf kon vermoeden?

Een dankbaar antwoord op een gulle Gever die God is, past in een christelijk leven. Christenen die enkel ‘verplichtingen’ navolgen, missen iets in de persoonlijke ervaring met God die de ‘onze Vader’ is. Ik moet dit, ik moet dat én dat...enkel verplichtingen. Het fundament van deze verplichtingen is de Liefde van God de Vader, die eerst geeft en dan vraagt. In voorbereiding op de sacramenten Eerste Communie en Heilig Vormsel, willen we dit o.a. graag delen met de kinderen.

De wet voor de relatie stellen, helpt ons niet op onze geloofsweg. Hoe kan een jongere beslissen om christen te worden, als we vertrekken vanuit de eisen, taken, inzet, en niet vanuit de verlossing en de Heilige Geest als Helper en Trooster? Dankbaarheid is een karakteristieke eigenschap van een hart dat bezocht is door de Heilige Geest; om God te gehoorzamen moet je allereerst zijn Gaven in herinnering houden.

Als minderheid hebben we elkaar nodig om deze waarden te blijven delen en is het wezenlijk voor ons christelijk geloof, voor een leven met Jezus Christus en in kerkelijke verbondenheid met elkaar. Durf over grenzen heen te kijken, zoek elkaar op en vertrouw op Hem, die eerst geeft en dan vraagt. Maar ons nooit zal overvragen, omdat Hij ons kent. Dat is prachtig en bemoedigt ons! Dat God altijd geprezen mag worden om alles wat Hij heeft gedaan, doet en zal doen in ons! Waarderen wij het beeld van de Kerk als netwerk van liefde tot opbouw van een beschaving van liefde. Wij zijn - als kleiner wordende groep-geroepen om de verbinding met elkaar te onderhouden, rond Jezus Christus de levende Heer, en ons ook met anderen te verbinden.

Ik wens u allen een jaar vol ruimte, vreugde, dankbaarheid en moed!

Namens het pastoraal team.
Carla Roetgerink, pastoraal werkster.


Stilte in je hoofd in een wereld vol herrie…

Elke zaterdag zie ik weer uit naar de column van David & Arjan in dagblad de Gelderlander. In de editie van 2 juni schrijven ze over stilte zoeken in een wereld vol herrie. In de eerste paar zinnen leggen ze al uit dat lawaai ongezond is voor de mens. “Het veroorzaakt hartproblemen, hoge bloeddruk, stress en slaaptekort. Het vermindert je creativiteit, vergroot je angstgevoel en zorgt dat je je minder goed kunt concentreren”. Uit allerlei onderzoeken blijkt dat onze hersenen behoefte hebben aan stilte, maar dan ook echte stilte. De heren roepen tenslotte op om actief op zoek te gaan naar stilte, naar een vorm van evenwicht. Maar om die stilte werkelijk te ervaren moet je misschien wel eerst heel goed kunnen luisteren.

Meditatie: nieuwe verbinding tussen binnen en buiten.
We kennen allemaal het gevoel wel dat we van binnen iemand zijn en tegelijk constateren wij dat de omgeving waarin we leven noodzakelijkerwijs een bepaald gedrag van ons vraagt. We hebben grote of kleine verantwoordelijkheden, door ons beroep of een positie waardoor wij ons ook op een daarbij passende manier hebben te gedragen. Dat kan een zekere spanning in ons teweeg brengen.

Momenten van ontspanning zijn die ogenblikken waarin wij weer het gevoel hebben dat onze binnenkant en onze buitenklant eigenlijk weer bij elkaar horen. Wanneer we dat ervaren voelen wij ons goed, zijn wij terug bij de bron, bij onze ziel. Op zoek naar een nieuwe verbinding met onze ziel en met de wereld om ons heen, is voor veel mensen een verlangen. Niet langer op de automatische piloot langs de dagelijkse dingen draven, maar opmerkzaam zijn in het hier en nu.

Stilte vind ik een weldaad. Vakantie, vrij zijn helpt. Ik vind de Oostenrijkse bergen een weldaad van rust en ontspanning. “Je hoort de stilte”, zo riep jaren geleden mijn zoons op te luisteren. Maar zo’n oase is er niet ineens. Ik moet er moeite voor doen. Bijvoorbeeld aan het begin van de dag. Nog geen radio aan, de sociale media uit. Gewoon even stil zijn, ruimte maken in mezelf. Gaandeweg heb ik ontdekt dat zulke momenten intens kunnen zijn en me gemakkelijker brengen tot mezelf en tot de Bron van het leven. De stilte kan zijn als een gebed. Bidden met de psalmen, die de worstelingen van mensen door de geschiedenis heen bezingen. Worstelingen met zichzelf en met God. “Hoe is uw naam, waar zijt Gij te vinden. Eeuwige God wij willen U zien. Geef ons vandaag een teken van liefde”. (Psalm 103)

Mijn leermeester, pater Henk Jongerius o.p., zei eens: "Je hoeft geen oosterling of boeddhist te worden, geen volgeling van enige bijzondere beweging, om tot heelheid te komen. Je moet wel proberen om de weg naar binnen te vinden."
In onze tijd worden er op allerlei plaatsen trainingen, meditaties en cursussen aangeboden die deze weg willen aanreiken. Kloosters staan bij veel mensen in de belangstelling om er een aantal dagen tot rust en bezinning te komen. De stap zetten, erover nadenken: Hoe is het met mijn wereld vol herrie, kan het wat stiller? Soms heb je iemand nodig die je de weg wijst en leert te ontspannen, waardoor je harmonie ervaart in je lichaam en geest.
De vakantietijd staat voor de deur. Veel mensen trekken er op uit, dichtbij of verder van huis. Waar je ook naar toe gaat, zoek de stilte, kom los van het alledaagse, maak je geest vrij. Leer luisteren met de oren van je hart. Wie weet wat er aan je gebeurt of je dichterbij jouw Bron komt.

Diaken Cor Peters


Vertrouwen

Volgende maand is het al weer een jaar geleden dat ik formeel pastoor werd van onze twee grote parochies met in totaal zestien geloofsgemeenschappen. Toen ik 23 jaar geleden gewijd werd had ik mij zo’n toekomstbeeld niet voor kunnen stellen. Er werd in die tijd nog niet gesproken over het sluiten van kerken. Sommige dingen lukten nog: de oprichting van een kinderkoor, aantrekkelijke jongerenvieringen en nieuwe vrijwilligers die hun intrede deden.
“Hoe is het, kunt u het redden? “ vragen parochianen soms belangstellend met de toevoeging dat het wel een “hele kluif” is.
“Ik denk het niet” is mijn reactie. En dan zie ik plots een verschrikt gezicht.
“Ik ga het niet redden, Hij moet redden!”
Maar ja, de Heer heeft grondpersoneel nodig om Zijn Boodschap ingang te laten vinden in deze tijd en in deze omgeving.
Onlangs is het pastoraal team versterkt met de komst van pastoraal werkster Carla Roetgerink, terwijl we afscheid namen van Annet Zoet en eerder van Hetty Bresser.
Ik ben blij met mijn collega’s en al die andere enthousiastelingen in zestien locaties die hun vertrouwen geven en ondersteunen en met gebed, inzet en aanwending van hun talenten.
Veel waardering heb ik voor de parochiebesturen die – beiden onderbezet – in een goede sfeer samenwerken en zeer veel werk verzetten en daarbij ook minder plezierige zaken opvangen.
Er komt, beste mensen, veel op ons allen af.
De volkskerk met haar vanzelfsprekendheden is weg. Geloven doen de meeste parochianen zelf wel – “ik heb mijn eigen geloof” – en zoeken dat niet meer of alleen nog op de scharniermomenten van het leven in een lokale gemeenschap. Die lokale gemeenschap krimpt en haar voortbestaan is onzeker geworden.
We zien het. We weten het.
Maar waar is ons vertrouwen?
Als pastoraal team en besturen buigen we ons over een nieuw beleidsplan dat richting zal geven aan de kerk-in-verandering in onze mooie oostelijke Achterhoek.
Bij dit alles spreken we vertrouwen uit in het besef dat de Kerk niet een project van mensen is, maar een gave van God. En wat Hij geeft heeft altijd blijvende waarde. De Kerk is van alle tijden is én altijd in beweging. Uiteindelijk is zij een gave die bestand is tegen slijtage, afbraak en vervlakking. De heilige Geest leeft in haar en zorgt steeds weer voor vernieuwing en voortgang. Dat wil niet zeggen dat alles bij het oude blijft. Bemoedigend voor mij zijn de woorden opgetekend in de 127ste psalm, vrij vertaald:
“Als de Heer niet helpt bij het bouwen van het huis, dan heeft het geen zin, ook al doen de bouwers hun best”.
Als we vanuit dit vertrouwen kunnen leven kunnen we ook vertrouwen geven. De kerk van de toekomst zal met dat vertrouwen en vrijmoedig het geloof in God ter sprake brengen en ervan getuigen.
Pastoor H.A.M. de Jong


Kerk in beweging

De tijd tussen Pasen en Pinksteren staat in het teken van de groei van de jonge kerk. Dat past mooi bij de lente, ook dan schiet er van alles uit de grond, er wordt gezaaid en gepoot, nieuwe dingen geprobeerd: wil dit plantje hier aarden, of moet er eerst een en ander aan de grond gebeuren? Of is het misschien toch niets voor dit klimaat, voor onze streek? Of hebben we een nieuwe tuinman nodig?
Verandering past ook heel goed bij het feest van Pinksteren dat we deze maand vieren. De heilige Geest die nieuw leven in de leerlingen blaast, zodat ze met de blijde boodschap de wereld in durven trekken. Ook hun wereld was veranderd, en zij moesten de woorden en daden van Christus in die veranderde en veranderende wereld uitzaaien, in omstandigheden en streken die ze daarvoor niet kenden. Ook zij kregen te maken met de spanning tussen trouw aan wat ze hadden geleerd en rekening houden met het nieuwe.
In het team verandert er ook weer van alles. Pastor Bresser is nog maar net weg, of we mogen pastor Roetgerink welkom heten, om even later afscheid te nemen van pastor Zoet. Pastores komen en gaan, zei iemand eens, maar parochies blijven.
Nu blijkt dat laatste ook niet helemaal op te gaan, en geloofsgemeenschappen mogen dan wel blijven, maar ook daar bespeuren we heel wat veranderingen. Ook daar gaan er meer gelovigen dan erbij komen. Het is een golfbeweging die nu voor wel erg heftige beroering zorgt. En we weten allemaal, als je hard met een mand appels schudt, vliegen er gemakkelijk wat uit. Maar ook buiten de mand blijft een appel een appel.
We zien dat de éne geloofsgemeenschap verdeeld raakt in kleinere groepen van gelovigen, die zich rond een bepaalde activiteit verenigt. Ik denk aan de bezoekgroepen, of kringen van Geloven Nu. Ik denk aan de tuinploegen, of de voorgangers bij uitvaarten. Ouders komen af en toe bij elkaar voor de voorbereiding van Doop, Eerste Communie en Vormsel. Werkgroepen van de Caritas denken na over hoe ze de diaconale taken van de kerk in hun woonplaats, of in het geheel van de parochie, vorm kunnen geven, ook met andere kerken. En leden van koren en beheergroepen dragen elk op hun manier een steentje bij aan het voortbestaan van de geloofsgemeenschap.
Soms dreigt daarbij het gevaar van versnippering. Het is niet meer vanzelfsprekend dat een grote groep in de weekendviering samenkomt. Nog wel bij een uitvaart. De belangstelling voor de jaarlijkse informatieve parochieavond is meestal ook niet erg groot. Wel voor de vrijwilligersavond. Vaak weten mensen niet wat er in hun dorp allemaal op kerkelijk gebied gebeurt, laat staan bij de buren. Wat dat betreft heeft de individualisering ook in de kerk toegeslagen. Maar de kerk heeft ook gebruik leren maken van de moderne communicatiemiddelen. Zelf ben ik geen Twitteraar en zit ik niet op Facebook, maar de parochie is te vinden op het net, de Paulusbrief en in de bladen van de geloofsgemeenschappen. De parochie is natuurlijk wel te vinden op Facebook. Het zijn allemaal manieren om, bij alle beweging en drukte en verandering, toch met elkaar in contact te blijven, ook over de eigen grenen heen. En wie dat te groot vindt: er is ook altijd nog de kerk, waar we terecht kunnen om elkaar te ontmoeten, om met elkaar te praten over hoe het gaat met groei en bloei, niet alleen van gras en koeien, maar misschien ook van ons geloof. Dat de helende en heilzame kracht van de Geest ons daarbij mag helpen!
Pastor Jos Droste


Mensen van het licht

In mijn eerste pastorale column heb ik geschreven over afsluiten en opnieuw beginnen. Ik heb een nieuwe start gemaakt in de St Paulus- en de St-Ludger Parochie. Eerst als diaken en vanaf 11 november 2017 als priester. Ik vond het geweldig dat er zoveel parochianen bij de wijding in Utrecht waren om maar te zwijgen over de ruime belangstelling bij mijn eerste Heilige Mis in Groenlo en de aansluitende receptie. Het was mooi om zoveel mensen de hand te schudden. Mede dankzij jullie aanwezigheid zijn het echt hele bijzondere dagen geworden. Iedereen ontzettend bedankt voor het warme welkom. Met dankbaarheid kijk ik terug op de dagen van mijn wijding en de eerste Heilige Mis. En dan? De parochies in. De afgelopen weken heb ik veel mede parochianen mogen ontmoeten in de zestien geloofsgemeenschappen. Tijdens de Eucharistievieringen, vormsel- en eerste heilige communie voorbereiding, doopvoorbereiding, rondom uitvaarten en bij de verschillende huisbezoeken. Maar natuurlijk ook op straat of in de supermarkt.
Een nieuw begin doet mij ook denken aan de periode van het jaar waar we in zitten. Het voorjaar komt eraan en de dode natuur komt weer tot leven. Het blad komt weer aan de bomen, het gras dat schiet weer op en de eerste bloesem komt tevoorschijn.
Ook in ons kerkelijk leven hebben we de beweging van het donker naar het licht gemaakt. De 40-dagentijd was een tijd van inkeer, van vasten en het geven van aalmoezen. Voor mij was het een periode van gebed en de dagelijkse dingen met meer zorg doen. Gericht op God en de medemens. Een tijd van overwegen en herbronnen van de relatie met God in de tijd die Hij ons schenk. Het is ook een tijd van verlangend vooruit kijken van wat we gaan ontvangen.
En nú vieren we het Paasfeest. We vieren het mysterie van de verrijzenis van de Heer. Het verbond, de belofte die God met Zijn volk en ons als Zijn Kerk is aangegaan is helemaal vervuld. Zoals het Joodse volk bevrijd werd uit Egypte en een nieuwe start kon maken zo vieren wij de verrijzenis van de Heer. In de Paaswake is de beweging van het donker naar het licht symbolisch weergegeven door het ontsteken van de Paaskaars. Het licht dat over onze verschillende geloofsgemeenschappen is verdeeld.
Voor mij is Pasen ook een hernieuwde start maken in de relatie met God. God heeft het initiatief genomen om in Jezus Christus naar ons toe te komen. Door Jezus te volgen mogen we steeds dichter bij het mysterie van God komen. Jezus volgen die van zichzelf zegt: “Ik ben het licht van de wereld” (joh. 8:12).
En zoals Jezus na zijn verrijzenis aan de leerlingen verscheen is Hij ook in onze gemeenschappen aanwezig. Als we de Eucharistie vieren, als we samenkomen rondom de Schrift of door het uitvoeren van de lichamelijke en geestelijke werken van Barmhartigheid.
We zitten in een tijd dat de vorm van de geloofsgemeenschappen en de samenstelling veranderd. We zoeken naar nieuwe vormen van pastoraat en mogelijkheden om het geloof en de vreugde van het Evangelie door te geven aan nieuwe generaties. Een boeiend proces waarin we mogen vertrouwen op heilige Geest want het is de Heer zelf die uiteindelijk Zijn Kerk leidt. En wij mogen hier een instrument in zijn.
Het Evangelie roept ons op om mensen van het licht te zijn. Mensen van geloof, hoop en liefde. Laten we dat ook uitstralen en uitdragen in ons dagelijks leven in het vertrouwen dat de Heer altijd bij ons is.
Zalig Pasen.
Pastor R. den Hartog


Veertigdagen de tijd voor het Pasen is

Het is alweer halfvasten wanneer u dit leest. Halverwege de veertigdagentijd waarin we ons voorbereiden op het paasfeest. Een tijd van versobering, verstilling, omzien naar arme en kwetsbare mensen. Ons hart toekeren naar elkaar en ons omkeren naar God. We gaan met Jezus vanuit de woestijn op weg naar Jeruzalem. Onderweg gebeuren bijzondere dingen. Mooie ontmoetingen tussen mensen. De vraag is of u en ik deze veertigdagen ook echt de tijd nemen voor verstilling en bezinning op ons leven en geloven? Bewust leven, iets minder consumeren, breken en delen met mensen die het anders of minder getroffen hebben dan de meesten van ons. Pasen kan je anders zomaar overvallen! We krijgen de mogelijkheid om stil te staan bij heel fundamentele vragen: Wie zijn wij? Wat betekent het leven voor ons? Hoe kunnen we in het voetspoor van Jezus dichter bij God komen? Veertig dagen de tijd nemen om ons op een nieuw leven voor te bereiden. De liturgische kleur is paars, maar dat wil niet zeggen dat het een droeve tijd zou zijn. Het toeleven naar Pasen is een opgang naar de vreugde, is je op weg begeven naar een leven dat lijden en dood kan doorstaan. Nu al mogen we proeven van de vreugde, die straks in de paastijd, in al haar volheid zal doorbreken: in muziek en zang, in gebed en aanbidding, in dankzegging en lofprijzing.
Zoals de 4e zondag van 40 dagen: “God die rijk is aan erbarming heeft ons, die dood waren door onze zonden, samen met Christus levend gemaakt”. God heeft de wereld zo liefgehad dat hij zijn Zoon gegeven heeft, opdat allen die in Hem geloven eeuwig leven zullen hebben. De liefde van God voor ons is groter dan ons hart.
De liturgie van deze dagen neemt ons mee. Zeker de laatste, Goede, week voor Pasen. Het uithouden in ziekte en lijden, elkaar niet alleen laten, uit liefde er zijn, delen in het verdriet om de dood. De stilte doorstaan om samen bij het lege graf te staan, geschrokken en verbaasd: de Heer leeft: in u, jou en mij. Dat is het nieuwe leven van Pasen.
Durf het ook, je open te stellen voor de verhalen, de symbolen en rituelen, waarmee we het mysterie van leven en dood vieren. Ze zijn zo krachtig, dat we er nog altijd, ook nu nog, door geïnspireerd worden, ik in elk geval wel!

Cor Peters, diaken 


Een weg gegaan en nog te gaan!

Op 1 februari 2018 is het 12 ½ jaar geleden dat ik werd benoemd tot pastoraal werker in wat toen nog het Parochieverband Noach heette en sinds 1 januari 2011 de St. Paulusparochie. Nu, schrijvend tijdens de laatste dagen van 2017, denk ik terug aan de tijd dat ik er werk, aan de mensen die ik heb ontmoet, met wie ik heb samengewerkt en aan vele bijzondere momenten die ik in de parochie beleefd heb.
Toen, in augustus 2005 begon ik aan een nieuwe fase in mijn leven, aan een reis als pastoraal werker en kon ik niet bevroeden waar deze reis me zou brengen. Tijdens mijn pastorale stage had ik er kennis mee gemaakt, maar de werkelijkheid van een benoeming in een parochie bleek toch heel anders. Moeilijk vond ik, dat ik direct een profiel moest kiezen, want ik wilde liever eerst een jaar van alles doen in het pastoraat en daarna een keuze maken. Ik koos catechese, want daar voelde ik me het meest in thuis, maar ik had het gevoel, dat ik nog weinig te bieden had. Pastor moet je worden in de praktijk. Je benoeming maakt je niet tot pastor, maar de mensen voor wie je werkt doen dat als ze een beroep op je doen, als je met hen op mag trekken in de dagen tussen het overlijden en het afscheid van hun dierbare, als je op bezoek komt, als je voorgaat en merkt of je al of niet contact krijgt met de mensen die zijn gekomen, in het voorbereiden van kinderen op hun Eerste Communie of Vormsel samen met werkgroepen.
Toen ik gepresenteerd werd, werd het Emmaüsverhaal gelezen en het thema van de viering was “Gaandeweg”. Zowel het Emmausverhaal als het thema “Gaandeweg” zijn de afgelopen jaren met mij meegetrokken. Zo heb ik het werken in de parochie ervaren: als pastor mag je een stukje meelopen op de levensweg van mensen die je ontmoet. Samen loop je op, al pratend over wat er speelt, hoe dat ervaren wordt, welke vragen dat oproept, wat de betekenis is in het leven van iemand. Met woorden, beelden, gebaren, een onafgemaakte zin, gebaren probeer je samen dichtbij het geheim van God in het leven van deze mens te komen: wie of wat is de dragende kracht, hoe ga je om met de klappen die het leven uitdeelt, wie of wat geeft hoop, troost, heling en genezing, groei en bloei? De openheid en het vertrouwen die kunnen ontstaan in zulke gesprekken, die ook een openheid kan worden naar iemands eigen leven en het heilige daarin, het geheim dat God ook in deze mens woont en in hem of haar oplicht, dat is het kostbaarste en kwetsbaarste waarbij je als pastor aanwezig mag zijn.
Ik heb ervaren, dat werken in het pastoraat wederkerig is. In het samenwerken met werkgroepen, in gesprekken met mensen word ik ook steeds zelf aangesproken, ben ik ook zelf in het geding. Ik leer van hen, van hun ervaringen en verhalen, van hoe zij over dingen denken of dingen doen. In het samenwerken aan een viering of aan het voorbereiden van kinderen op hun Eerste Communie ontstaat er door ieders inbreng gaandeweg een geheel en een gezamenlijkheid die inspirerend is. Zo samen op weg gaan, onderweg zijn, samen de hobbels in de weg overwinnen, al sprekend met elkaar, zoals de twee leerlingen op weg naar Emmaus toen Jezus zich als derde bij hen voegde, dat is voor mij een inspirerend beeld van pastoraat: als we in groepen en onmoetingen zo met elkaar optrekken – luisterend, vragen stellend, het brood en het levens samen brekend, dan mogen we erop vertrouwen, dat de Geest ook in ons hart het vuur opnieuw aansteekt.

Annet Zoet,
pastoraal werker in de parochies St. Ludger en St. Paulus
                                                                                            Terug 


De tijd krijgen

Als je jong bent duurt een jaar een eeuwigheid.
Naarmate je ouder wordt lijkt de tijd steeds sneller te gaan. Tijd is een wonderlijk gegeven. Als je in gespannen afwachting bent lijkt ie te kruipen en soms kom je tijd te kort. Vaste rituelen helpen ons om met het ongrijpbare maar dwingende fenomeen tijd om te gaan. De afwisseling van dag en nacht, van lente, zomer, herfst en winter geven wel houvast, maar je hebt er bij lange na niet genoeg aan. Horloges, wekkers en kalenders, planners, schema’s en roosters komen er aan te pas om de tijd in de greep te krijgen.
Elke minuut komt maar één keer langs, een voorbije dag komt nooit meer terug.
Wij hebben een tijdsbesef. Wij hebben herinneringen, we maken afspraken voor de komende tijd.
Hoe zal 2018 zijn?
Het nieuwe jaar nodigt ons uit, ja dwingt ons om naar elkaar toe te gaan. Nieuwjaar vraagt om een wens, een hand, een samenwerking waar je van op aan kunt.
Op de eerste dag van het nieuwe jaar vieren we het moederschap van Maria. Maria staat op de drempel van de tijd, van oud naar nieuw. Door het Kind dat zij mocht dragen schenkt God toekomst aan de mensheid over de grens van dit tijdelijke, aardse bestaan. We hebben met Kerstmis mogen vieren dat God heel dicht bij ons is gekomen. Hij deelt ons bestaan. Soms stoppen wij veel energie en tijd in het afstand houden van elkaar. In de grote, maar ook in de kleine wereld om ons heen, gaat het vaak om invloed en macht en afscherming.
Wat als wij meer kostbare tijd en energie zouden steken in vrede en verzoening en saamhorigheid? Stel je eens voor dat er geen angst meer zou bestaan, geen bitterheid en vijandschap! We zijn misschien geneigd om te zeggen: “Dat kan ik me niet voorstellen”.
Het Kind in de kribbe wel. Daarvoor is Hij in onze aardse tijd gekomen.
Moge het u in 2018 goed gaan, een Gezegend Nieuwjaar! U en ik, wij zijn geen perfecte mensen. Maar wel mensen met boeiende, ongekende kansen. De apostel Paulus zegt het zo treffend: “Laten we dan het goede doen, zolang wij de tijd hebben!” (Galaten 6, 10).

Pastoor H. de Jong

                                                                                            Terug 


Het is mooi geweest…

We zijn op weg naar Kerstmis, feest van Jezus’ geboorte, van Licht en Vrede, en daarna naderen we al snel het einde van het jaar.. een tijd om terug te kijken en vooruit te blikken. Voor mij persoonlijk wordt het een heel bijzondere jaarwisseling.
Zoals u en jullie allen ondertussen wel weten ga ik vanaf 1 januari van mijn pensioen genieten. Mijn AOW-leeftijd is dan nog niet helemaal bereikt maar ik ben aan een nieuwe fase in mijn leven toe. Een periode van meer rust, van tijd voor mijn naasten: mijn man, (klein)kinderen, mijn moeder, familie en vrienden, want ja die zijn er in de laatste drukke jaren wel eens bij in geschoten. Tijd ook om te genieten van de mooie natuur om ons huis… tijd voor een wandeling en een mooi boek.
Het is mooi geweest in alle betekenissen van het woord.
Ik mocht ruim acht jaren in het pastoraat werken, iets wat ik als doorgewinterde schooljuffrouw vroeger nooit had kunnen bedenken. Na ruim 25 jaar met veel plezier in het onderwijs gewerkt te hebben heb ik na mijn theologiestudie de overstap gemaakt naar het werken in de kerk.
Er is in die ruim acht jaren heel veel gebeurd binnen onze kerk en ook in onze parochie . Een tijd van afnemend kerkbezoek en minder deelname aan de sacramenten. Negatieve ontwikkeling in onze rk kerk maar toch zijn er heel veel mooie dingen gebeurd.
Mijn tijd als pastor heeft mij heel veel gebracht, veel mooie contacten met collega’s, vrijwilligers en parochianen. Prachtige vieringen: van gezinsvieringen tot uitvaarten, van dialectvieringen tot oecumenische vieringen of zelfs een combinatie van die twee, kermis– en carnavalsvieringen, Patroonsfeesten, maar ook ‘gewone’ weekendvieringen en vieringen door de week. Allemaal vieringen waar ik me echt verbonden mocht voelen met God en de mensen.
Dit jaar zal ik nog één keer de geboorte van Jezus samen met u en jullie mogen vieren in verschillende kerken.
Ik mocht de afgelopen jaren als catecheet vooral veel optrekken met kinderen en ouders, voorbereidingen op Eerste H. communie en Vormsel, ouderavonden, schoolklassen die in kerken op bezoek kwamen. Het was mooi… Bijeenkomsten waar ik de blijde boodschap door kon geven aan kinderen en ouders, waar ik over Jezus kon vertellen en hoe het geloof ons leven rijker maakt.
Er waren ook talloze huisbezoeken op alle negen plekken, en ook al een paar in de St.Paulusparochie. Mooie, vaak ontroerende gesprekken: gesprekken met mensen van allerlei leeftijden en allerlei achtergronden. 

Er waren bijeenkomsten waarin ik mocht vertellen over Lourdes, de plek waar hemel en aarde elkaar raken, avonden over het kerkelijk jaar, over hoe mensen hun geloof beleven, avonden waarin mensen ervaringen met elkaar konden delen en van elkaar konden leren.
Naast deze werkzaamheden werd er ook veel vergaderd en georganiseerd. Er moest wel steeds meer samengewerkt worden binnen onze krimpende kerk met de verschillende locaties. Dat vroeg en vraagt veel van onze vrijwilligers. Dat was niet altijd gemakkelijk maar ook dat was mooi, als het weer eens gelukt was de neuzen dezelfde kant op te krijgen.
Wat heb ik genoten van de vele Ludgerwandelingen op alle locaties…en wat waren de Lourdesreizen (en ook een reis naar Lisieux) onvergetelijk!!
Lieve mensen het is veel geweest, teveel om allemaal op te noemen.
Het was mooi, het is mooi geweest.
Ik ben u en jullie allen heel dankbaar voor het grote vertrouwen dat u en jullie in mij stelden en ook voor alles wat u en jullie in vertrouwen met mij hebt gedeeld.
De toekomst voor beide parochies zal er anders uit gaan zien, gezien de huidige ontwikkelingen. Hoe het ook allemaal zal gaan, ik wens mijn collega’s veel wijsheid en kracht toe om de mogelijkheden die er zijn in beide parochies te benutten, opdat in onze mooie Achterhoek het geloofsleven een belangrijke rol zal blijven spelen.
En ik wens hen en u en jullie als parochianen en vrijwilligers een goede toekomst en Gods beste zegen toe. Voor allen een zalig en vooral vredevol Kerstfeest, een fijne jaarwisseling en een zalig Nieuwjaar!

Warme groet
pastor Hetty Bresser

                                                                                            Terug 


Overgang

De maand november is bij uitstek de maand om ons te bezinnen. De natuur sterft af en maakt zich op voor de winter. In het begin van deze maand vieren we Allerheiligen en Allerzielen en gedenken we hen, die ons door de dood zijn ontvallen. Namen worden genoemd, herinneringen komen boven. Vaak betreft het mensen, die tot een hoge ouderdom mochten klimmen: mensen die stierven na een lang ziekbed, mensen die verlangden naar het einde. Zij worden heel erg gemist, maar we voelen vaak ook dankbaarheid voor hun lange en met liefde gedeelde leven.
Het is moeilijk te aanvaarden dat iemand jong sterft. Bij de dood van een tiener, een jonge moeder of vader of van iemand op het hoogtepunt van zijn of haar loopbaan, voelen we echter protest in ons opkomen. ‘Waarom? Waarom nu al? Waarom zo jong? Het is onrechtvaardig.’
Hoelang wij zelf zullen leven weten we niet, maar omdat we het niet weten moet elke dag, elke week, elk jaar van ons bestaan vol leven zijn.
De dood is de overgang naar nieuw leven. Dat klinkt heel mooi, maar bijna niemand wil die overgang graag maken. Misschien helpt het als we ons realiseren, dat we al een heleboel overgangen gemaakt hebben voor die ene laatste overgang. Bij onze geboorte gaan we van leven in de moederschoot over naar het leven in een gezin. Als we naar school gaan, maken we de overgang van het gezin naar de brede samenleving. Bij het huwelijk binden we ons onvoorwaardelijk aan een enkele persoon. Pastor Den Hartog komt door zijn wijding tot priester in een nieuwe fase van zijn leven, anders dan voorheen. Met pensioen gaan betekent loslaten en oriëntatie, van een afgebakende taak naar een leven waarin nieuwe creatieve mogelijkheden zich aandienen.
Telkens gaat bij zo’n overgang er iets ‘dood’ en komt er ruimte voor nieuw leven. Als we goed door die overgangsmomenten komen, is dat een leerschool voor onze laatste en definitieve overgang.
Het einde van het kerkelijke jaar komt in beeld. Het is Advent voor je het weet. Einde én een nieuw begin.

Pastoor H.A.M. de Jong
                                                                                            Terug 


Er is een tijd voor alles.  Wanneer is je leven voltooid?

De herfst is een mooie tijd van het jaar. Goed, het weer kan tegenvallen, en het wordt inderdaad een stuk eerder donker. Maar de natuur wordt weer wat opener. De massaliteit en gesloten-heid van het zomerse groen maken plaats voor variatie in allerlei kleuren en geuren. Het laatste fruit wordt geplukt, de tuin wordt leeggehaald en diepgevroren en misschien zelfs nog geweckt. Alles is klaar, het werk is af, voltooid, zou je kunnen zeggen. Nu is het tijd om te genieten na de arbeid. Want er is een tijd voor alles.

Ik gebruikte het woord ‘voltooid’. Dat is een raar begrip geworden, in elk geval in de term ‘voltooid leven’. Als je niet beter wist zou je denken: Mooi! Dan kun je nu gaan genieten; alles is gedaan wat je had willen doen, hard gewerkt in je leven, druk geweest om doelen te bereiken, misschien kinderen grootgebracht zodat het nu de tijd is om te genieten van de kleinkinderen. Maar als je leven voltooid is, willen mensen er uitstappen: je hebt immers niets meer om aan te werken, je leven is doel- en zinloos geworden. Je kunt alleen nog wachten op de dood. En die laat soms wel erg lang op zich wachten.
Vooral als je partner overleden is, kan dat gevoel van zinloosheid toeslaan. Zolang de ander er was, was je nog nodig, was je nog iemand, ook al was de ander al ver heen. Je kon nog iets betekenen, er zijn voor een ander. Nu heb je anderen nodig. Hoe vaak hoor ik niet, dat ze anderen niet tot last willen zijn. Ik merk dan wel eens op, dat ze anderen werk verschaffen, dat ze, met al hun zwakheid en beperkingen, zin geven aan iemand bestaan. Maar dat is meestal aan dovemensoren gezegd.

Meestal is het de eenzaamheid, die je het gevoel geeft overbodig te zijn. Er is niemand meer met wie je dezelfde ervaringen kunt delen. Er is ook niet meer zoveel dat je interesseert: het meeste heb je al eens meegemaakt, en wat je aan nieuwe belevenissen meemaakt, is niet altijd even prettig. De een kan daar beter tegen dan de ander. Worden we misschien gewoon te oud? Zijn ons lichaam en onze geest daar niet tegen opgewassen? In de Bijbel vinden we al: De mens wordt tachtig jaar, en als hij heel sterk is negentig. De gemiddelde leeftijd is nog niet zover, al stijgt het aantal honderdjarigen nog steeds. Maar onze samenleving is vooral gericht op jong en snel en gezond. Wie weet nog hoe lekker een gerimpeld appeltje kan zijn?

In het gesprek over euthanasie komt vaak naar voren, dat de meeste mensen die een euthanasieverklaring hebben getekend, er geen gebruik van maken. Waarom? Omdat ze weten dat het kan, en zolang er mensen om hen heen zijn die met en voor hen het leven nog de moeite waard maken, hoeven ze niet zo nodig weg. Misschien zou dat ook kunnen helpen bij de vraag van het voltooide leven. We zouden meer aandacht kunnen besteden aan het ouder-worden, en vooral meer tijd moeten uittrekken voor ouderen. We hebben daarvoor geen levenseindebegeleiders nodig. We hebben mensen nodig die ons in deze levensfase vergezellen en met ons optrekken. Mensen met wie we, als het kan, de lente en zomer en herfst van ons leven kunnen bespreken. Met wie we onze wijsheid en ervaringen kunnen delen, als de oogst van ons leven. Als het dan winter wordt, weten we dat ons leven écht voltooid is, omdat er over de kou en het duister toch weer toekomst is uitgezaaid.

Pastor Jos Droste

                                                                                            Terug 


Afsluiten en opnieuw beginnen. Een nieuwe start maken!

Op het moment dat ik deze column schrijf, sta ik op de drempel van een nieuw begin. Mijn kamer staat vol met verhuisdozen die nog ingepakt moeten worden voor de verhuizing. De werkzaamheden in mijn huidige parochie heb ik afgerond en ik ben de pastorale activiteiten in de St Ludgerparochie en de St Paulusparochie aan het opstarten. Een nieuwe parochie in een nieuwe omgeving. Hier moet toch iets over te schrijven zijn. Een nieuwe start maken!

Iets nieuws beginnen is spannend, uitdagend en je kunt er naar uit kijken. Loskomen van je bestaande structuren en misschien wel van de dagelijkse sleur. De vakantieperiode is daar een mooi voorbeeld van. Even loskomen van school, studie, werk of andere verplichtingen. Maar is echt loskomen wel zo vanzelfsprekend? En hoe maak je dan een nieuwe start? Ik denk aan de vele verhalen uit de Bijbel die ‘een nieuwe start’ als onderwerp hebben.

Het begin van de Bijbel is al een nieuwe start. In Genesis 1 wordt omschreven hoe God de wereld in zeven dagen schiep. Hij ordent de wereld en er wordt een nieuwe start gemaakt. God roept Abram uit een ver land, uit Ur in het huidige Irak, om een nieuwe start te maken in het land Kanaän. Mozes trekt met het volk Israël door de Rode Zee. Ook dit begin is een nieuwe start voor het volk Israël. In het Nieuwe Testament is doop van Jezus en de roeping van de leerlingen een stap van loslaten en opnieuw beginnen. Dat is één van de centrale thema’s in de Bijbel. God dienen door de oude mens af te leggen en Hem helemaal te volgen.

In de Schrift zien we dat het God is die het initiatief neemt voor een verandering. God spreekt tot ons in de Bijbel. Heel direct is dat in het Oude Testament door de profeten en in het Nieuwe Testament is God met ons in Jezus Christus.

Jezus nodigt ons uit om Hem te volgen en een nieuw leven binnen te gaan. Het volgen van Jezus vraagt moed en lef om telkens weer opnieuw voor Hem te kiezen en met Hem een nieuwe start te maken.

Ik wens ons die moed en lef toe dat we volmondig ‘ja’ kunnen zeggen en Jezus helemaal kunnen volgen. Loslaten en opnieuw beginnen in het licht van het Evangelie dat is uitdagend, spannend en iets om naar uit te kijken.

Ik kijk er naar uit om jullie te ontmoeten.

Graag tot ziens.

Pastor R. den Hartog

                                                                                            Terug 



Pastorale Column – Zomer in zicht

 

Met de zomer in zicht is het genieten van de natuur die in volle bloei komt, genieten van zonnige dagen. Het pastorale werkjaar gaat naar een afsluiting toe en tegelijk zijn we bezig met de voorbereidingen voor het volgende werkjaar. Dit is een goed moment om terug te kijken op het afgelopen werkjaar in onze St. Paulusparochie.

Opnieuw was het een jaar waarin veel is gebeurd. Pastor Rianne Luiten en diaken Cor Peters startten met hun werkzaamheden, Rianne in de voorbereiding van de Eerste Heilige Communie en Vormsel en Cor ging zich samen met Berry Brockötter en Gerard Bartels bezig houden met het uitwerken van het communicatiebeleid. Ook ging Cor in gesprek met alle Locatieraden over wat er speelt, hoe het gaat. Deze kennismakingsronde is in onder andere Lievelde en Beltrum vervolgd met een gesprek over geloven met een bredere groep parochianen uit die locaties. En die gesprekken krijgen ook een vervolg!

Pastoor De Jong en pastor Rianne Luiten hebben samen met de doopwerkgroepen een nieuwe opzet van de doopvoorbereiding uitgewerkt.

Een bijzonder project was ook de Passie. Dit jaar is de Passie voor het eerst zowel in Rietmolen als in Groenlo uitgevoerd door een enthousiast koor en combo, met bevlogen solisten onder de bezielende begeleiding van Frank Sterenborg en Jos ter Woorst. Zo’n 900 mensen kwamen in Groenlo of Rietmolen naar deze indringende uitvoering van de Passie, waarin het lijdensverhaal van Jezus verbonden werd met actuele liederen, teksten en beelden.

Op 1 juni kwam de eerste digitale Nieuwsbrief voor de St. Paulusparochie uit, mooi vormgegeven met korte artikelen en afbeeldingen en links naar meer foto’s of tekst op de website. Het is geweldig dat al meer dan 1000 mensen zich hebben opgegeven, maar we hopen dat dit aantal nog flink stijgt! Via de Nieuwsbrief kunnen we nieuws en actuele informatie met u delen.

Helaas hebben we op 28 mei ook weer afscheid moeten nemen van pastor Rianne Luiten, omdat het parochiepastoraat voor haar te zwaar bleek. We zijn dankbaar voor haar inzet in de catechese en in vieringen.

Op 1 juli gaan we samen met de pastores van de St. Ludgerparochie één pastoraal team vormen en wordt pastoor De Jong pastoor van beide parochies. Pastor Ronald den Hartog komt per 1 juli onze gelederen versterken. Hij wordt op zaterdag 11 november tot priester gewijd.

Namens pastoor De Jong en diaken Cor Peters wens ik u een goede zomer toe!

 

                                                     Annet Zoet pastoraal werker St. Paulusparochie.


                                                                                            Terug



HET WAAIEN VAN DE GEEST

 

Bij een rondleiding legde iemand aan een groepje kinderen uit hoe de wind in het orgel zorgt dat de organist kan spelen. Je ziet die wind niet maar je hoort het effect wel.

Dat is Pinksteren.

Er is wind, die je niet ziet. Wat je wel ziet, zijn boomtakken die bewegen, vlaggen die wapperen en de golven in het water. De Geest zie je ook niet. Maar de effecten, de gevolgen van de Geest kun je wel zien en voelen. En de gevolgen van de Geest dat zijn de vruchten van de Geest: dat gaat over liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, trouw, zachtmoedigheid, verdraagzaamheid (Galaten 5, 22-23).

Er gebeuren dagelijks zoveel verschrikkelijke dingen, dat we ons wel eens afvragen of het weinige dat wij kunnen doen wel iets uithaalt. Wat we doen lijkt onbeduidend als we ons realiseren dat er zoveel corruptie en zelfverrijking is, dat aan de rand van Europa tienduizenden in vluchtelingenkampen verblijven, dat er zoveel dreiging is en dat machthebbers bruut geweld tegen hun eigen volk niet schuwen.

Zulke gedachten kunnen verlammend werken.

Pinksteren is het feest van de ‘roeping’. Het feest van de Geest die beweging brengt. Het is niet onze roeping om de wereld te redden, alle problemen op te lossen en alle mensen te helpen. Ieder van ons heeft een onvervreemdbare persoonlijke roeping, in ons gezin, op ons werk, in de wereld. We mogen God vragen dat Hij ons onze eigen roeping ook laat zien en ons er de kracht en het vertrouwen voor geeft.

De leerlingen van Jezus hadden zichzelf opgesloten. Ze zagen het niet meer zitten. De Geest die als een windvlaag binnenkwam zette hen in beweging. Het effect van de Geest werd zichtbaar. Ze begonnen te vertellen over Jezus, ze trokken er op uit en verrichtten in Jezus’ naam machtige tekenen. De kleine beweging groeit tegen de verdrukking in en verspreidt zich.

Als Jezus in de buurt was, wilden mensen in zijn nabijheid zijn en Hem aanraken omdat ‘er een kracht van Hem uitging die iedereen genas’ (Lucas 6,19).

Die kracht van Gods Geest wil Jezus aan ons doorgeven. In deze tijd en op de plek waar we leven. Door de Geest zijn we in staat om aan onze roeping invulling te geven en om anderen heilzaam nabij te zijn. Als we vervuld zijn van die Geest, kunnen we niet anders dan een helende kracht voor anderen zijn en worden de vruchten van het waaien van de Geest zichtbaar en voelbaar.

Pastoor H. de Jong                                                                          Terug

 


 

Pasen

Na een stormachtige dag en nacht op vrijdag 24 februari en een dag voor het feest van Carnaval losbarst zit ik achter mijn laptop om de pastorale column te schrijven die zal verschijnen in de Paasedities van onze parochiebladen.

Ik merk, dat ik nog niet goed aan Pasen kan denken, niet vanwege Carnaval maar omdat er op 15 maart verkiezingen zijn voor de Tweede Kamer, waaraan maar liefst 28 partijen meedoen. Het wordt spannend. Hoe gaat het met de nieuwe partijen, hoe doen bestaande partijen het? Wordt de PVV de grootste partij en wat gebeurt er dan? Kunnen ze een regering vormen of wil niemand met hen samenwerken?

En daaronder de zorg, of door de verkiezingscampagnes op het scherp van de snede niet de verdeeldheid in de samenleving groter wordt en het wantrouwen in de politiek toeneemt.

Ook in de St. Paulusparochie is het een spannende tijd, nu we in gesprek zijn met de St. Ludgerparochie over een nauwere samenwerking. Over een aantal maanden (de precieze datum is nog niet bekend, gaan de pastores van beide parochies één pastoraal team vormen onder leiding van Pastoor De Jong.

Als ik dan kijk naar het Paasverhaal een verhaal dat verteld wordt door de ogen van Maria Magdalena, Petrus en Johannes die in de vroege ochtendschemering naar het graf gaan en het leeg vinden, dan herken ik hun verbazing, hun verwardheid over wat dit lege graf betekent. Het is voor hen nauwelijks te bevatten, dat Jezus is opgestaan uit de dood, al had Hij hen zelf verteld, dat Hij terug zou komen. Tegen de achtergrond van zijn schokkende dood aan het kruis op Goede Vrijdag, is opstaan uit de dood een wonder. Het opende voor hen een nieuwe weg, die geleidelijk gestalte kreeg toen zij gingen geloven in Jezus’ opstanding doordat hij aan hen verscheen en met hen sprak.

Wij hebben alleen hun verhalen om te geloven en misschien onze eigen ervaringen van opstanding, waar toen ons leven donker was, op dood spoor was beland, in de leegte een nieuw perspectief, nieuw licht, iets ongekends verscheen, dat ons moed gaf, kracht en troost. Iets van liefde, vergeving, vriendschap, verbondenheid. Het deed ons opstaan, op weg gaan, zoals Hij, Hem achterna.

Zalig Pasen!

                                                                        Pastoraal werker Annet Zoet.

                                                                                              Terug


  

Op weg naar Pasen

1 Maart was het Aswoensdag, het einde van de carnaval en het begin van de Veertigdagentijd. Veertig dagen lang bereiden we nog voor op het feest van Pasen. Het is een tijd van bezinning, vasten en omzien naar elkaar. U herinnert u zich vast nog wel het bekende vastentrommeltje, waar alle snoepjes in moesten (met soms rampzalige gevolgen als ik sommige verhalen mag geloven). Ook in deze tijd zijn er regelmatig mensen die voor korte of langere tijd iets opgeven: een maand niet roken of een maand geen alcohol. Dan zijn wij nog geeneens zo slecht bezig door ervoor te kiezen om 40 dagen iets niet te doen: niet snoepen, minder vlees. Ik ken ook mensen die in de 40-dagentijd geen Facebook of andere sociale media gebruiken. Met de tijd die ze dan overhouden doen ze iets goeds voor de samenleving. Zelf neem ik geen tussendoortjes, dit is vooral de eerste twee weken erg wennen.

De Veertigdagentijd is ook een tijd van bezinning. Onze oud-pastoraal werker Marja Peters en ds. Struijk verzorgen al een aantal jaren bezinningsmails (opgave via oikomeneachterhoek@gmail.com) die door veel mensen in de parochie gelezen worden. Verder heeft ook de Abdij van Berne een bezinningsboekje en ik gebruik zelf een app. Elke dag lees ik de lezing van de dag, en krijg ik iets mee om over na te denken. Ook is er elke dag iets dat ik kan doen, dit varieert van kleding die niet meer past, doneren aan het goede doel, tot excuses maken wanneer ik iemand onrecht heb aangedaan en van op vrijdag een van de geheimen van de rozenkrans bidden tot iemand die eenzaam is, uitnodigen voor een maaltijd.

In de Veertigdagentijd zien we ook om naar mensen die het minder hebben. Als St. Paulusparochie ondersteunen we tijdens deze vastenactie het project ‘Geef de kinderen van Mpongwe een toekomst’, waarbij we geld inzamelen voor het opknappen van de regionale school, zodat er nog meer kinderen onderwijs kunnen krijgen en een betere toekomst hebben. Kijk voor meer informatie over het project op de website.

Bezinning, jezelf van iets onthouden en omzien naar elkaar: deze drieslag geven ons 40 dagen lang houvast op weg naar Pasen.

 

Ik wens u allen een goede voorbereiding op het feest van Pasen.

                                                                              Rianne Luiten

                                                                              Pastoraal werker 

                                                                             Terug